Monday, July 18, 2022

மீட்சி

 

மீட்சி


காலை எந்தப் பக்கமும் அசைக்க முடியவில்லை. கெண்டைச் சதையில் கொக்கி சொறுகி இழுத்தது போல வலி எடுத்தது. உறக்கம் கலைந்து புரண்டபோது மூக்கையாவின் முகமும் அவர் சொன்ன அடையாளங் களும் ஒவ்வொன்றாக - வரிசை மாற்றி - மனதிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தன. போர்த்தியிருந்த கைலியை விலக்கி எழுந்து, கால் கட்டை விரலில் நின்று பெரிய ஊளையோடு சடவு முறித்ததில் சொடக்குகள் உடம்பிலிருந்து தெறித்தன. இன்னும் தூக்கம் மிச்சமிருந்ததால் கண்கள் தணலாக எரிந்தன. எதிரே, கணுக்காலை வெள்ளையங்கி மூடி யிருக்க, தோளில் புரண்ட கேசத்தோடு ஆட்டை அணைத் திருக்கும் கிருஸ்துவின் படத்தைக் கண்டதும் கண்களை மூடி சிலுவைக் குறியிட்டுக் கொண்டான். பசியால் வயிற்றுக்குள் குமிழ்கள் உடைவது போலவும் அது கிர்ரென்று மேலேறி வருவது போலவும் சத்தம் கேட்டது. இரவு அணைத்து வைத்திருந்த பீடியை மற்றொருமுறை பற்றவைத்துக் கொண்டான். பசியை ஒத்திப்போட லாரன்ஸ் சொல்லித் தந்த பாடம் இது. கண்கள் சற்றே தெளிந்தது போல இருந்தது.




ஓடு வேயப்பட்ட இரட்டைச் சார்பு வீடுகளுக்கு மத்தியில் அபூர்வமாகவே காங்கிரீட் கட்டிடங்கள் தென் பட்டன. இந்தப் பகுதிதானா என்று குழப்பமாகயிருந்தது. உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள மீண்டும் அவ்வழியே நடந்து திரும்பியதில், பராமரிப்பின்றி பூட்டிக் கிடக்கும் கோயில், அதனையடுத்து இரண்டு வீடுகள் தள்ளியிருந்த சலூன் கடை, அதற்கெதிரே முடிக்கப்படாத கட்டிடத்தின் உச்சியில் வைக்கோல் திணித்து பானை கவிழ்க்கப்பட்ட திருஷ்டி கோமாளி என நினைவிலிருந்த அடையாளங்கள் பொருந்திப் போவது போலப்பட்டது. இருப்பினும் வினாடிகளுக்குள்ளாக நான்கைந்து பேராவது கடப்பதும், எதிர்ப்படுவதுமாக இருந்தது சிறு சஞ்சலத்தை உண்டாக்கிற்று. அந்தக் கடையின் வெளியே போடப்பட்டிருந்த நீளமான பெஞ்சில் அன்றைய நாளிதழைக் கண்ணுக்குள் வைத்து அமர்ந் திருந்தவன் மீது கடையை சுத்தம் செய்பவளின் நிழல் அசைந்தது. அவளது அக்குளை வியர்வை வட்டமாக நனைத்திருந்தது. கையைக் கீழே சரித்தபோது அந்த வட்டம் இரண்டாக மடிந்தது. சலூனையொட்டித் திரும்பிய குறுகிய சந்திற்குள் கண்ணைப் பறிக்கும் நிறத்தினாலான (கறுப்பு வெள்ளையைத் தவிர மூக்கய்யா விற்கு வேறு நிறங்கள் தெரியாது) பின்கட்டுக் கதவின் உள்ளே இரண்டு குடித்தனங்கள் புழங்கும் வீடது என்ற ஞாபகத்தின் கயிற்றை நினைவிலிருந்து பிடித்ததும் சந்தோஷத்தில் மூச்சு முட்டிற்று.

ஒருக்களித்து சாத்தப்பட்டிருந்த கதவை மெதுவாகத் தள்ளியதும் திறந்து கொண்டது. முதல் வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. சற்றுத் தள்ளி ஓரத்தில் போர்த்தப்பட்டிருந்த பச்சைப் படுதாவை விலக்கியதும் உறை கிழிக்கப்படாத புதிய பெரிய கறுப்பு பைக்கைக் கண்டவுடனே அதுவரையிருந்த அத்தனை சோர்வு களும் இருந்த இடம் தெரியாமல் போயிற்று. ஓசை கேட்காமல் நடந்து கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்தான். ஓரங்களில் கிழிந்திருந்த பாலித்தீன் உறை காற்றுக்குப் படபடத்தது. உள்ளே நுழைந்து சாவியை எடுக்க வேண்டிய வீட்டுக் கதவின் முன் குழந்தை யொன்று செப்புச் சாமான்களில் மண்ணை நிரப்பி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. அதன் காலில் ஒரே ஒரு தண்டி மட்டுமே போட்டிருந்தது அவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. உள்ளே நகைகளும் இருப்பதாக மூக்கையா சொல்லியிருந்தார். எந்தக் குழந்தையும் பழகிய சில கணங்களில் அவனோடு ஒட்டிக் கொள்ளும்படியான ராசி உடையவன் அவன். அதற்குரிய சேஷ்டைகள் சிறுவயதிலேயே அவனது இயல்பாக மாறியிருந்தது. அதனருகில் சென்று குனிந்து கைகளைத் தரையில் ஊன்றி யானை போலத் தவழ்ந்து ஒரு கையை மேலாகத் தூக்கிக் குழைத்தபடியே அதன் தலையில் வைத்தான். பால் பற்கள் தெரிய சிரித்தது. எண்ணெயின்றிக் காய்ந்து கிடந்த அவனது முடியைப் பற்றி இழுத்து முதுகில் ஏற முயன்றது. அருகில் கிடந்த பந்தை வேறு திசையில் உருட்டிவிட்டான். அதை எடுக்க ஓடிய இடைவெளியில் உள்பக்கமாகப் போடப்பட்டிருந்த தாளை இரண்டு முறை சத்தம் வராமல் அசைத்து லாவகமாகத் திறந்து பட்டென நுழைந்தான். கரிபடிந்து கிடந்த அந்த சமையற்கட்டின் ஓடுகளுக்குக் கீழே சுத்தமாக தேய்த்துக் கழுவப்பட்ட பாத்திரங்கள் நேர்த்தியாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன. சிறிய தட்டில் பிசைந்த பருப்புச் சோறு காய்ந்து கிடந்தது. பசி வேறு குடலைப் புரட்டியது. அதிலிருந்து ஒரு பிடியை உருட்டியபோது ஓட்டுச் சரிவிற்கும் சுவருக்கும் இடையில் இரு பச்சை நிறக் கண்கள் உற்றுப் பார்ப்பதைக் கண்டான். கோபம் தலைக்கேற, சோற்றுருண்டையை அந்தக் கறுப்புப் பூனை மீது வேகமாக எறிந்தான். இலக்கு தவறி ஓட்டின் மீது பருக்கைகள் பட்டுத் தெறித்தன. அருகிலிருந்த சிலந்தி வலை மீது ஒன்றிரண்டு சிக்கியதில் வலை அசைந்து நின்றது. பூனை உடலைக் குறுக்கி நெளித்து வெளியே குதித்தது. சட்டெனக் கதவிற்கு வெளியே ஏதோவொரு சத்தம் கேட்டதும் கதவிடுக்கின் வழியே ஒற்றைக் கண்ணால் பார்த்தான். அங்கு குழந்தை முதுகைக் காட்டி நின்று கொண்டிருந்தது. அதே கணத்தில் அடுத்த அறையிலிருந்து குரல்கள் கிசுகிசுப்பதாகப் பட்டது. யாருமற்ற வீடென்றே மூக்கையா சொல்லியிருந்தார். அகப்படுவதற்குள் தப்பி விட வேண்டும் என நுழைந்த கதவைப் பிடித்துத் தள்ளினான். அது வெளிப்பக்கமாகத் தாழிடப்பட் டிருந்தது. அதை நீக்கும் வழியை மூக்கையா சொல்லியிருக்க வில்லை. பழங்காலப் பலகைகளை இணைத்துச் செய்யப்பட்ட கதவின் துவாரத்தின் வழியாக உள்ளே நோட்டமிட்டான். பரந்த இறுகிய மயிரடர்ந்த மார்பை மஞ்சள் பூசப்பட்ட விரல்கள் அளைந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். கோணலாக அவன்மீது ஒருத்தி கிடந்தாள். மேலே மாட்டிப்பட்டிருந்த படத்தில் வேறொருவனுடன் மணக்கோலத்தில் அவளே நிற்பது தெரிந்தது. படுத்துக் கிடந்தவன் தனது முன் வழுக்கையை மறைக்கப் பின்னால் வளர்ந்திருந்த முடி அவன் கழுத்தை அசைக்கையில் முன்னால் வந்து விழுந்தது. அவனது புஜங்கள் சற்றுமுன் கண்ட கட்டிமுடிக்கப்படாத கட்டிடத்தில் படிக்கட்டு களுக்காகப் போடப்பட்டிருந்த காங்க்ரீட் தளம் போல இறுகிக் கிடந்தது. ஆணியில் மாட்டப்பட்டிருந்த முழுக்கைச் சட்டையின் கைகள் மின்விசிறியின் காற்றுக்கு அங்குமிங்கும் அசைந்து கொண்டிருந்தது. சாவியின் மீதுதான் அது மாட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது உறுதியாகத் தெரிந்ததும்கூட அங்கிருந்து தப்புவதிலேயே அவனது கவனம் இருந்தது. வேறு வழியின்றி அடுப்புத் திட்டு மேல் கால் வைத்து எம்பி நூலாம்படைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்த விட்டதைப் பிடித்துத் தொங்கினான். விரல்கள் மீது கனமாக ஏதோ ஊர்வது போலிருந்தது. கையை உதறியதில் அது சுவரில் விழுந்தது. கைகள் பிடி நழுவித் தளர்ந்து பொதி மூட்டை போல தொப்பென்று விழுந்தான். எதிர்சுவரில் மரப்பல்லி வேகமாக ஓடி மறைந்தது. ஆவேசமாகத் கதவு திறக்கப்பட்டதும் சுதாரித்து எழுவதற்குள் அகலமான அழுக்கடைந்த உள்ளங்கால் அவனது கழுத்தை நசுக்கியது. தலையில் சிமெண்ட் நிறத்தில் தொப்பியணிந்து நின்று கொண் டிருந்தவனின் மார்பு படபடப்பில் ஏறுக்குமாறாக ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பின்புறத்தைக் குடைந்து கொள்ளும்போது முகம் விகாரமாவது போல அவனது முகம் இருந்தது.

தாயோலி . . . பொணமாத்தாண்டா வெளியிலே போவ.

சிறிது கழுத்தைத் தூக்கிச் சாய்த்து காலைக் கடித்தான். வெடுக்கென்று காலை இழுத்துக் கொண்டதும் நொடியில் எழுந்து தொப்பிக்காரனைத் தள்ளிவிட்டு ஓட முயன்றான். இரண்டு அடிகளுக்குள்ளாகவே தொப்பிக்காரன் குப்புற விழுந்து அவன் காலை வாரிவிட்டு அப்படியே ஊர்ந்து அவனது வயிற்றின் மேல் ஏறியமர்ந்து வெறி தீர ஓங்கிப் பலமாகக் குத்தினான். கதவைத் திறந்த வேகத்தில் அடித்துக் கொள்ளத் துவங்கிய நாதங்கியின் ஓசை நின்றுவிட்டிருந்தது. அவசரமாக ஓடி வந்தவளின் பின்னாலிருந்த ஆட்கள் இவனைக் கண்டதும் காற்றாக நுழைந்து அடித்துப் புரட்டினார்கள். நரம்பினாலான ஒருவன் அடிப்பதை விடவும் கத்திக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாயைத் திறக்கும்போதெல்லாம் பான்மசாலாவின் மணம் அடித்தது.

ங்ஙோத்தாலாக்கா. . . ங்ஙொம்மாலோக்க... உன்னயெல்லாம் நிக்க வச்சு தோலுரிக்கணுன்டா பரதேசித் தாயோலி. . . பேரென்னடா புண்டலாக்கா. . .

அவனுக்கு எந்த வசவும் ஒரு பொருட்டாகத் தோன்ற வில்லை. லாரன்ஸ் செகஸ்டனாக ஆகும் முன்னர் இருவரும் சேர்ந்து பொதுக் கழிப்பிட உட்சுவர்களில் கரித்துண்டுகளால் புணர்ச்சியின் பல்வேறு நிலைகளை ஆபாசமாக வரைந்துவிட்டு அதற்குக் கீழே எழுதி வைத்த குறிப்புகளை நினைத்துக் கொண்ட போது இவையெல்லாம் ஒரு சிறிய கறுப்பு எறும்பு ஊர்வது போலக் குறுகுறுப்பாக இருந்தது. அவ்வளவுதான். ஆள் மாற்றி ஆள் அடித்து சட்டையையும் கைலியையும் கிழித்து வீசிவிட்டு அவனை அரைநிஜாரோடு இழுத்துக்கொண்டு தெருவின் மத்தியிலிருக்கும் விளக்குக் கம்பத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். வீங்கிய கண்களோடு கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தவனை மேலும் பல அடிகள் கொடுத்து அந்தக் கம்பத்தில் இருத்தி சணல் கயிற்றால் வாழைக் கம்பத்தைக் கட்டுவது போல கையைப் பின்னுக்கு வைத்துக் கட்டினார்கள். வலி தாங்காது ஐயோ. . .என்றான். படபடவெனப் பல அடிகள் விழுந்தன.

வழிப்போக்கர்களும் தெருவாசிகளும் அவனைச் சூழத் தொடங்கினர். சற்று முன் வந்தவர்களுக்கு அவனைப் பிடித்த சாகசத்தை அந்தத் தொப்பிக்காரன் சொல்லத் தொடங்கினான். முன்பிருந்தே அவனுடன் இருந்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அது சலிப்பாக இருந்தது.



தூங்கீட்டு இருந்துருக்குது. இவென் மெதுவா உள்ள போயிட்டான். ஏதோ உருள்ற மாதிரி சத்தம் கேட்டவுடனே பட்டுன்னு எந்திரிச்சு கதவெ தொறந்தொப்போ இந்தத் தொண்டு பய - பேச்சை நிறுத்திவிட்டு ஓடி வந்து உதைத்தான். கம்பம் அதிர்ந்தது. கத்தக்கூட திராணியற்றவனாகியிருந்தான் - நிக்கிறதப் பாத்தொன்னியமும் குய்யோமுய்யோன்னு இது கத்திரிச்சு. அந்த சந்துல சோலியாப் போயிட்டிருந்தேன். என்னமோ ஏதோன்னு பதறியடிச்சு ஓடுனன். தாயோலி ஓடப் பாத்தான். உடுவனா நானு!பற்களைக் கடித்தான்.

அறைகளும் அடிகளும் நம்ப முடியாதளவிற்கு மீண்டும் விழத் தொடங்கின. கூட்டமாக செம்மறியாடுகள் சரிவில் இறங்குவது போல வெவ்வேறு கைகள் குழப்பமாக - முகத்தைப் பார்க்க முடியாதவாறு - உடம்பில் விழுந்தன. உடலெங்கும் எரிந்தது. அதில் மோதிரவிரலொன்று அவன் கன்னச் சதையைக் கிழித்தது. வெயிலுக்கு கொல்லனின் பட்டறை இரும்பு போல விளக்குக் கம்பம் நெருப்பாகச்சுட்டது. முதுகை முன்னுக்கு நகர்த்த முடியாதவாறு அவன் கம்பத்தோடு இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தான். பிரயத்தனப்பட்டு தலை தூக்கினான். அடையாளம் தெரியாத ஆட்களால் உருவான அரைவட்டத் தின் சுற்றளவு நிமிடத்துக்கு நிமிடம் பெரிதாகிக் கொண்டே யிருந்தது. அவரவர் உடல் வலுவை அவனிடம் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் தட்டுப்படுகிறாளா என்று பார்த் தான். உள்ளங்கைக்குள் மோவாய் புதைந்து கிடக்க, விரல் களால் வாயைப் பொத்தியிருந்த கிழவியைத் தவிர அங்கு பெண்களேயில்லை. அப்படியே கண்கள் கூட்டத்தை அளைந்தன. ஏழெட்டு பேர்களுக்குப் பின்னால் ராஜாமணி நின்று கொண்டிருந்தான். அவனோடு சேர்ந்துதான் வண்டியை விற்கும்படி மூக்கையா சொல்லியிருந்தார். இவனை நோக்கி வர இயலாதவாறு முன்னாலிருந்த தோள்கள் இடைவெளி இல்லாமலும் நெகிழ்ந்து கொடுக்காமலும் அமைந்திருந்தன. அதிலிருந்து பிதுங்கி வந்த அவன் வயதையொத்தவன், “பேரென்னடா. . . எத்தன பேர்ரா நீங்க . . . கேக்கறமல்லடா பதில் சொல்லு . . . நிக்கறவனயெல்லாம் கேனக்கூதின்னு நெனச்சயாடாத் தாயோலி . . .என்றான்.

2

சாதாரண வயிற்றுப் போக்காகத் தொடங்கிய சுகக்கேடு அவனை விஷக் காய்ச்சலில் கிடத்தியிருந்தது. அந்தப் படுக்கையைக் கண்டவர்கள் அவனை இரண்டுவார கால நோயாளி என்று நம்ப மறுப்பார்கள். அந்த அளவிற்கு அது அழுக்கும் நெடியுமாக மாறிவிட்டிருந்தது. பூனை முகர்ந்ததும் முகத்தைச் சுளித்து நகரும் காய்ந்த கருவாடு போலிருந்தான். எழ முயன்று திணறியதில் தலை சுற்றிற்று. நகரத் தெம்பில் லாமல் அப்படியே சிறுநீர் கழித்தான். அது கைலியை நனைத்து கால்களில் வழிந்து தரையில் ஓடி சிறு குழியில் தேங்கிற்று. ஓங்கரித்து வாந்தி எடுத்தான். இரண்டு பெரிய வெள்ளை மாத்திரைகள் அதில் கிடப்பது அவனுக்கு நான்காகத் தெரிந்தது. அப்படியே படுக்கையில் விழுந்தான். தலையணையில் மூக்கு மோதி வலியால் விடைத்துச் சுருங்கிற்று. லாரன்ஸ் என்ற பெயரை எவ்வளவு முயன்றும் அது நாவிற்குள்ளேயே முடங் கிற்று. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில் அப்பாவின் உள்பாக் கெட்டிலிருந்த அத்தனை ரூபாய்களையும் எடுத்துக் கொண்டு, வந்து நின்ற முதல் பேருந்தில் ஏறி அறியாத ஊர் நோக்கி அமர்ந்ததும் பதட்டமாக உணர்ந்தான். தேடி அலையப் போகும் அப்பாவை நினைத்ததும் உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் பொங்கிற்று. அந்த பாதி நாளை சுற்றித் தீர்த்துவிட்டு சில்லரைகள் மட்டுமே மீதமிருக்கும் அளவிற்கு செலவுகள் செய்து, அசதியால் அருகில் மூடப்பட்டிருந்த கடையின் படிக்கட்டில் படுத்துக் கொண்டான். விடிகாலையில் பேந்தப் பேந்த முழித்துக் கொண்டிருந்தவனைக் கீழ்ப்படிக்கட்டில் படுத்திருந்த லாரன்ஸ்தான் அவனது குடிசைக்கு அழைத்து வந்தான். சட்டென அம்மாவின் முகம் ஞாபகத்தில் எழ கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக நீர் வழிந்தது. வெள்ளை அங்கியோடு ஒரு உருவமும் அதனை யொட்டி மற்றொருவரும் நுழைவதைக் கண்டவுடன் அவன் நினைவு கலைந்தது. பின்னாலிருப்பது லாரன்ஸ் என அறிந்ததும் அவனது கண்ணீர் நின்றது. கதவைத் திற, லாரன்ஸ்என்ற குரல் கேட்டது. குடிசையின் தடுக்கை சற்றே தள்ளி வைத்தான். வெளிச்சம் வந்ததும் பளிங்கில் விரிசில் விழுந்தது போன்ற அந்த முகத்தைக் கண்டான். தலை நிற்காமல் ஆடிக் கொண் டிருந்ததில் தளர்ந்து தொங்கிய கழுத்துச் சதை மெதுவாக அசைந்தது. உதடுகள் முணுமுணுக்க, ஜெபமாலையின் முத்துக் களை அவரது கட்டை விரல் கீழே இறக்கியபடியேயிருந்தது. வயிற்றைக் குமட்டும் அந்த நெடியில் லாரன்ஸ் மூச்சை அடக்கியிருப்பது விறைப்பாக நின்ற அவனது உடல் மூலம் தெரிந்தது. வாரப் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் உனக்காகவும் ஆண்டவரிடம் ஜெபிக்கிறேன்என்றவாறே அவனது முகத் தருகே குனிந்து புருவங்களைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த வறண்ட முடியை ஒதுக்கிவிட்டார். அந்தக் கண்கள் நீரோடை யின் தெளிவைக் கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது. லாரன்ஸின் தோள்களைப் பிடித்தபடியே அவர் வெளியேறியபோது அவனது காதில் அவர் ஏதோவொன்றைச் சொல்ல, அவன் பவ்யமாகத் தலையசைத்தான். தடுக்கையையொட்டி நின்றிருந்த குழந்தை யொன்று அவரிடம் கையை நீட்டியது. அங்கியின் ஜேப்பியி லிருந்த இனிப்பை எடுத்துத் தந்தார். மற்றொரு வெற்றுக்கையைக் காட்டியது. சிரித்துக்கொண்டே அதற்கும் தந்துவிட்டு அதன் கன்னத்தைத் தட்டினார். அந்தச் சந்து முனையைக் கடப்பதற்கு முன்பாகவே அவரது முழங்கால்களைச் சுற்றிக் கைகளை ஏந்தியவாறு குழந்தைகள் வளைத்துக் கொண்டார்கள் என்றும் இருந்தவற்றையெல்லாம் தந்த பிறகும் எஞ்சிய குழந்தைகளுக்கு இனிப்புகள் வாங்கித் தரும்படி தன்னிடம் பணம் தந்ததாகவும் அவரை விட்டுவிட்டு வந்த லாரன்ஸ் அவனிடம் பணத்தை எடுத்துக் காட்டினான்.

மறுநாள், ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக ஒரு காலத்தில் இருந்து, தற்போது பேருந்து நிறுத்தம் வரும் அளவிற்கு வளர்ந்து விட்டிருக்கிற இடத்திலிருக்கும் தேவாலயத்தின் காம்பௌண் டுக்குள் லாரன்ஸ் அழைத்துச் சென்றான். நுழைந்து இடது பாதையில் திரும்பி சிறிது தூரம் நடந்ததும் அது மருத்துவமனை யின் முன்பகுதி என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. அங்கு ஏற்கனவே ஃபாதரின் உத்தரவின் பேரில் அவனுக்குப் படுக்கை ஒதுக்கப் பட்டிருந்தது. ஏளனங்கள், அசூசைகள் எதுவுமின்றி அங்கிருந் தவர்கள் அவனை நடத்தினார்கள். லாரன்சுக்கு செகஸ்டன் வேலையை ஃபாதர் போட்டுக் கொடுத்திருந்தார். அவனது பணியை முடித்த பின்னர் தினமும் ஒரு மணி நேரம் வேதா கமத்தை உடனிருந்து படித்துக்காட்ட வேண்டும் என்று உத்தரவும் இட்டிருந்தார்.

ஃபாதர் ஆண்ட்ரூசின் பிரசங்கங்களை அவன் படுத்திருந்த படியே கேட்டுக் கொண்டிருப்பான். சில சமயங்களில் சிலுவையி லறையப்பட்ட யேசுவின் முன் உருகியெரியும் மெழுகு வர்த்தியைக் கண்டதும் அவன் தலையணையில் கண்ணீரின் சொட்டுகள் விழும். அன்று நெடுநேரம் கூடவே கழித்துவிட்டுச் சென்ற லாரன்ஸ் வைத்த வேதாகமத்தை உடல் உதற எழுந்து பிரித்தபோது அதிலிருந்த ஒரு வரி அவன் கண்ணில்பட்டது. மனுஷருடைய தப்பிதங்களை நீங்கள் அவர்களுக்கு மன்னியா திருந்தால், உங்கள் பிதா உங்கள் தப்பிதங்களையும் மன்னியா திருப்பார்.

3

ஃபாதர் ஆண்ட்ரூசுக்கு சொல்லியனுப்பிவிட்டு பழைய தெம்போடு காத்திருந்தான். லாரன்ஸ் வீடு திரும்ப சைக்கிளை எடுத்து வரச் சென்றிருந்தான். அவர் வரும்வரை சர்ச்சுக்குள் காற்றுக்கு அணைந்து போயிருந்த மெழுகுவர்த்திகளை ஒவ் வொன்றாக ஏற்றத் தொடங்கினான். அன்னையின் மடியில் மாறாத புன்னகையோடு குழந்தை யேசு அமர்ந்திருக்க, பின்புறச் சுவர் சுடர்களால் செந்நிறமாக ஜொலித்தது.

அங்கியின் சரசரப்பு கேட்டவுடன் அவனது கவனம் கலைந்தது. வரும் வழியிலேயே அவரை நிறுத்தி காலடியில் விழுந்து இந்த உதவியை . . .என்று தொடங்கும் முன்னரே விசுவாசிகளை கர்த்தர் ஒருபோதும் புறக்கணிப்பதில்லைஎன்று முடித்தார். அவனிடம் ஒரு அட்டையைத் தந்து போய்ப் பார்என்றார். கடவுளின் பெயரால் பெற்றுத் தரப்பட்ட அந்தப் பணியில் சேர்ந்த மறுவாரம் அவனது பூரண சம்மதத் துடன் அவனுக்கு ஞானஸ்நானம் செய்யப்பட்டது. அவனது தலையில் செல்லமாகக் கை வைத்து, “இனி நீ மாரிச்சாமி அல்ல. தேவனின் அருளால் இப்போதிருந்து ஆசீர்வாதம் என அழைக்கப்படுவாய்என்றார்.

4

தொங்கிக் கிடந்த முகத்தை லேசாக நிமிர்த்தியபோது, அவனுக்கு நேரெதிராக அவள் நின்றாள். ஆட்கள் பாதிக்கும் மேல் காணாமல் போயிருந்தார்கள். அவளை விசாரிக்க நெருங்குபவர்களைக் கண்டதும் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள். தொப்பிக்காரன் சமிக்ஞையால் அவளை ஊமை யாக்கியிருந்தான். அவள் இடுப்பிலிருந்த குழந்தை இறங்க அடம்பிடித்தது. அதைக் கீழே இறக்கி ஒரு உலுக்கு உலுக்கி விட்டு அதன் தொடையை நிமிண்டினாள். அது வீறிட்டு அலறத் தொடங்கிற்று. வேறு வழியின்றி அவர்கள் தொப்பிக் காரனிடம் நகரத் தொடங்கினார்கள். ஏதோ நினைவு மறிக்கத் தேடினான். அங்கு ராஜாமணியைக் காணோம். கைவிடப் பட்டவர்கள் கர்த்தரின் குழந்தைகள்என்ற ஃபாதரின் பிரசங்க வரியொன்றை நினைத்துக் கொண்டான். ஃபாதர் மட்டும் இறந்து போகாமலிருந்திருந்தால் மூக்கையாவைப் பார்த் திருக்கவே தேவையிருந்திருக்காது. அவர் இறந்து சில வாரங் களுக்குப் பின் கூடிய பாஸ்ட்ரேட் கமிட்டி கூட்டத்தில் அவருக்கு விசுவாசமாக இருந்த லாரன்ஸ் செக்ஸ்டன் பொறுப்பி லிருந்து நீக்கப்பட்டான். தகவல் அறிந்ததும் அடுத்த ஞாயிறு சர்ச்சுக்கு வந்தவர்களிடம் இவன், லாரன்ஸ் நீக்கப்பட்ட மர்மம் குறித்த நோட்டீசுகளைத் தரத் தொடங்கினான். அந்த சர்ச்சிலிருந்து சென்ற ஒரு தொலைபேசி அழைப்பால் அவனது வேலை பறிக்கப்பட்டது, அவனுக்கு அடுத்த நாள் பணிக்குச் சென்றபோதுதான் தெரிந்தது.




கால்களால் பூமியைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு விடும் ஆவேசத்துடன் ஒருவன் ஓடி வந்தான். குழந்தை பயந்து அழுகையை நிறுத்திய சில நிமிடங்களில் பிற முகங்களைப் பார்த்தபடியே தேம்பத் தொடங்கியது. தொப்பியை கூட் டத்தில் துழாவி அவனிடம், “வேற கேசப் பார்க்க போயிருக்கி றாங்களாமா வந்தொன்ன அனுப்பறேன்னாங்கஎன்றான். அக்கறையோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தவனின் கண்கள் சுருங்கிய மறு நிமிடத்தில் முகம் மலர்ந்தது. சற்றுத் தொலைவி லிருந்து கையில் சூட்கேசுடன் சோர்வோடு கறுப்புக் கண்ணாடி போட்டிருந்த ஒருவன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான். தேம்பிக் கொண்டிருந்த குழந்தை அவனை நோக்கி ஓடியது. அவளைக் கைகாட்டி ஏதோ சொல்லிற்று. அவன் தூக்கித் தோளில் போட்டதும் தேம்பலை நிறுத்தியது. நடுக்கத்தை மறைந்துக் கொண்டே அவள் அவனிடம் சென்றாள்.


கழுத்துப் பட்டையைத் தளர்த்தியபடியே குழந்தையை அவளிடம் தந்தான். அந்தக் கண்ணாடி அவனுக்குக் கச்சித மாகப் பொருந்தி இருந்தது. மழிக்கப்பட்டிருந்த முகத்தில் காற்றுக்கு கரித்துகள்கள் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது போல மூன்று நாளத்திய ரோமங்கள் அரும்பியிருந்தன. பேசிக் கொண் டிருக்கும்போதே அவனது உடல் மென் காற்றுக்குத் திரைச் சீலையொன்று நெகிழ்ந்து அடங்குவதுபோலக் குழைந்தது. அவனது செய்கைகள் ஏதோவொரு விதத்தில் பெண்மையின் நளினத்தைக் கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது. தொப்பிக்காரனோடு தான் அவன் முழுக்க பேசினான். கட்டப்பட்டுக் கிடந்தவனின் தொடையின் மீதும் அரை நிஜாரின் மீதும் அவனது பார்வை வளர்ந்தது. ஸ்டேசன்ல சொல்லீட்டீங்களாஎன்று கீச்சுக் குரலில் கேட்டான்.

இவனது உதடுகள் வறண்டு காய்ந்து போயிருந்தன. எதையுமே கேட்க முடியாதவாறு பசிக்குக் காதுகள் அடைத்துக் கொண்டன. எதுவுமே முடிவுக்கு வராமலிருப்பது பெரிய இம்சையாக இருந்தது. கழுத்துப் பட்டையைக் கழற்றி மணிக் கட்டு மேல் போட்டுக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அருகில் நாயொன்று நெருங்கி வந்து அவிழ்ந்து கிடந்த ஷுவின் கயிற்றை முகர்ந்தது. தொப்பிக்காரன் கோபமாக அதன் வயிற்றின் மீது ஓங்கி உதைத்தான். கோணிப் பையை எறிந்தது போல அந்த செம்பட்டை நாய் நிதானம் தவறி சாக்கடைக்குள் விழுந்தது. உடனே மேலேறி வந்து ஓயாமல் குரைத்தது. அது உடம்பை உதறியதில் அதைச் சுற்றித் துகள்களாகச் சாக்கடை நீர் சிதறிற்று. சிறிது தூரம் போய் நின்று, நீண்ட ஊளை யொன்றை எழுப்பியது. செருப்புக் கால்களால் தரையில் இரண்டு பெரிய சத்தமான அடிகளைத் தொப்பிக்காரன் வைத்ததும் அங்கிருந்து பாய்ந்தது. அதற்குப் பயந்து தொலைவில் இரண்டு பேர் மிரண்டு பதுங்கினார்கள். அருகில் வரும்போது அது போலீஸ்காரர்கள் எனத் தெரிந்தது. அதில் வயதானவனின் உடல் வியர்வையில் தொப்பலாக நனைந்திருக்க, ஓயாமல் விசில் ஊதி கன்னம் ஒடுங்கிப் போயிருந்தவனின் தோளைப் பிடித்தபடியே வந்து சேர்ந்தான். ஏறக்குறைய மயக்கத்தில் தொங்கிப்போயிருந்த இவனது முகத்தை இடது தோள் தாங்கியிருந்தது. எங்கும் எந்தப் பேச்சும் இல்லை. சிறு சல சலப்பு உண்டாகி, உண்டான சுவடு தெரியாமல் மறைந்தது.

எந்த ஊர்ரா நீயி. மூஞ்சி புதுசாயிருக்கு?” வயதானவன் கேட்டான்.

முன்பே அவனை அறிந்திருந்தவர்கள்கூட அப்போது அவனிருந்த கோலத்தைக் கண்டதும் இதே கேள்வியையே கேட்டிருக்கக்கூடும். அந்த அளவிற்கு அடியால் உருமாறியிருந் தான். சிறு மூக்கு உடைந்து ரத்தம் மோவாயில் ஒழுகிக் காய்ந்து போயிருந்தது. எண்ணற்ற நகக்கீறல்களும் விரல்களின் அச்சுகளும் பதிந்து போயிருந்த முகம் வீக்கத்தில் விகாரமாகி யிருந்தது.

போலீஸ்காரர்களிடம் தொப்பிக்காரன் மிகச் சுருக்கமாக ஏதோ சொன்னான். கட்டை அவிழ்த்து விடச் சொன்னார்கள். அவன் வந்து அவிழ்த்ததும் கைகள் சரேலென வந்து தொடை யில்பட்டன. அப்போது தோள்பட்டையிலிருந்து சலக்கென்ற சத்தம் கேட்டது.

நட்ரா தாயோலி . . . தாலியறுக்கறதுக்கின்னே எங்கிருந்து தான் வர்றானுங்களோ தெரியல . . .என்று கன்னம் ஒட்டிக் கிடந்தவன் அவனை முறைத்தான்.

இருவருக்கும் நடுவில் அரை நிஜாரோடு நடக்க முடியாமல் நடக்கத் தொடங்கினான். அதில் வயதானவன் திரும்பி, தொப்பிக்காரனைப் பார்த்து, “வந்து எழுதிக் கொடுத்திடுங்கஎன்றான். இவனும் திரும்பியபோது, தொப்பிக்காரன் தனது கைலியை அவிழ்த்து நன்றாகக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான். அந்தக் குழந்தை அங்கிருந்து பூட்டப்பட்ட சைக்கிளின் பெடலை பின்பக்கமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. இவனைக் கண்டதும் உள்ளங்கைக்கு முத்தம் தந்து அதை மூடி அவனிடம் நீட்டியது. பார்க்க முடியாமல் முகத்தைத் திருப்பியதில் வயதானவனின் இடது கால் பெருவிரல் இல்லாமலிருப்பதைக் கண்டான். மனம் சந்தோஷத்தில் ஒரு நிமிடம் துள்ளிற்று. அவனுக்கு சற்றே எங்கேனும் அமர்ந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தால் போதுமென்றிருந்தது. ஸ்டேஷனிருக்கும் தெருவைத் தொட்டதும் ஸ்டேஷனிலிருந்து பயங்கரமான அலறல் கேட்டது. யாரோ யாரையோ மிருகத்தனமாக அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுபட்டது. அவனது கால்கள் பயத்தால் அங்கேயே நின்று விட்டன. அவர்கள் எவ்வளவு தள்ளியும் அவனை நகர்த்த முடியவில்லை. கோபத்தில் அவனை அந்த வயதானவன் ஒரு எக்கு எக்கினான். நெடுநாள் கவனிப்பாரற்றுக் கிடக்கும் துணி கொடியிலிருந்து நழுவுவதுபோல மயக்கத்தில் உடல் தளர்ந்து அவர்களுக்கிடையில் சரிந்து விழுந்தான். பெரிய மழை பெய்வதற்கான முஸ்தீபுகளோடு தூறல்கள் சடசடசட வென விழத் தொடங்கின.

புனைகளம், செப்டம்பர் 2007

(இக்கதை என் முதல் தொகுப்பான ‘இரவுக் காட்சி’யில் இடம்பெற்றிருக்கிறது.)

ஓவியங்கள் : நன்றி : P.R.ராஜன். 



Saturday, April 30, 2022

கோமாளி, பலியாடு, விரோதி..


கோமாளி, பலியாடு, விரோதி..


ஃபியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் ‘நிரந்தரக் கணவன்’.


வெல்ச்சேனினோவ்(Velchaninov) நாவலின் பிரதான இரு பாத்திரங்களில் ஒருவன். அவனை மிகமிக அரிதாகவே என்றேனும் தாக்கும் நெஞ்சுவலி  அன்று அவன் தொடர்ச்சியாக சந்தித்த சில விரும்பத்தகாத  நிகழ்ச்சிகள் தந்த மனவழுத்தத்தால் மீண்டும் ஏற்பட்டு விடுகிறது. அதற்கு முற்றிலும் காரணமான நபர் இன்னொரு பிரதான பாத்திரமான பாவ்லோவிச் ட்ரூஸோட்ஸ்கி (Pavlovitch Trusotsky). அவர் அவனது அறையிலேயே இருக்கிறார். எனவே உடனடியாக பணிப்பெண் மார்வாவைத் துணைக்கழைத்துக் கொண்டு முதலுதவி செய்கிறார். தனது சொந்த மகனின் உயிரைக் காப்பாற்றவது போல துடிக்கிறார். அவரது முயற்சிகளால் வலி குறைந்து வெல்ச்சேனினோவ் சோர்வுடன் தூக்கத்திற்குள் நழுவுகிறான். அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடத்தில் யார் உயிரைக் காப்பாற்ற அங்குமிங்கும் ஓடி சிகிச்சை செய்தாரோ அவனைக் கொல்வதற்கு கத்தியுடன் நெருங்குகிறார் பாவ்லோவிச்.  உண்மையில் இந்தளவு கொடூரராக மாறுவார் என்று சில வினாடிகளுக்க்கு முன்புவரை அவருக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை. நாவலின் இன்னொரு இடத்தில் இதே பாவ்லோவிச்சிடம் கடும் கசப்பும் தாங்க முடியாத சினமும்  கொண்டு இனி முகத்திலேயே விழிக்கக் கூடாது என நினைக்கும் வெல்ச்சேனினோவ்,  அகஸ்மாத்தமாக அவரைக் கண்டதும் ஒதுக்கிச் செல்ல முனைகிறான். பின் தொடர்ந்து வந்து ’மாலை வணக்கம்’ என்கிறார். பதில் அளிக்காமல் சென்று விடுவான் என நினைத்தால் திரும்பி வணக்கம் சொல்கிறான். ஏனெனில் அவரை எப்படி எதிர்கொண்டோம் என்கிற வியப்புக்கும் ஏன் அவ்வாறு நடந்து கொண்டோம் என்ற கேள்விக்கும்  உண்மையில் அவனுக்கே பதில் தெரியாது.


 




மனிதர்கள் தங்கள் எண்ணங்களாலும் அதையொட்டிய செயல்களாலும் ஆனவர்கள் தானா என்கிற தவிர்க்கவியலாத வினாவைத் தொடர்ந்து எழுப்பும் நாவல் இது. ஏனெனில் எதுவுமே அவர்களது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. ஏன் இவ்வாறு நடந்து கொண்டோம் என அவர்களுக்கே விளங்க மாட்டேன் என்கிறது. முந்தைய நொடி வரைகூட எண்ணியிருந்தது முற்றிலும் வேறு. பிறகு அவர்களே அதற்குமாறான ஒன்றுக்கு ஆட்படுவதன் நியதி என்ன? இதற்காக விளம்பப்படும் எந்த விரிவுரையும் செல்லாது. ஏனெனில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு  அது தெரியாது. கொஞ்சம் கருணைகாட்ட வேண்டுமென்றால் அதை தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் பாஷையில் சொல்லலாம், ’நாசமாய் போக, கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம்’. வினைபுரிபவனுக்கு அந்த வினைக்கான காரணம் சரிவரத் தெரியாத நிலையிலும் கூட  அது அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இல்லை. சிலவினாடிக்கு முன் நினைத்திருந்ததற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத ஒன்றை செய்து விடுகிறார்கள். எனவே தான் முழுமனிதன் என்றோ தனக்குள் இருப்பவனை (அவனுக்கு என்ன வேண்டுமாம்..!?) விஞ்சி முன் செல்பவன் என்றோ ஒருவரும் இல்லை என தாடிக்காரர் ஆணித்தரமாக ஒரு நாவலுக்குள் நிறுவுவது பதற்றத்தையும் அபாரமான புத்துணர்வையும் ஒருங்கே அளிக்கிறது. 


இரண்டே பாத்திரங்கள். அவர்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கைகள், துரோகங்கள், அவமானத்திற்கான பழிதீர்த்தல்கள், கனலும் கோபங்கள், கசப்பு மறைந்திருக்கும் புன்னகைகள், வஞ்சம் தீர்ப்பதற்கான பதுங்கல்கள் என இந்நாவலின் உலகை தோராயமாகத் தொட்டுக் காட்டலாம். அனல் அடிக்கும் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கில் முடியாமல் இழுத்துக் கொண்டிருக்கும் வழக்கை முடித்து விட அலைந்து கொண்டிருப்பவன் வெல்ச்சேனினோவ். தூக்கமின்மையாலும் கற்பனை நோயாலும் அவதிப்படுபவன். இரண்டாவது அத்தியாயத்திலேயே அவனது எதிரிடையானவனும் ‘நிரந்தரக் கணவனுமான’ பாவ்லோவிச் வந்து சேர்ந்து விடுகிறார். இவர்களுக்கிடையே சிறுமி லிசா. இவளது பிறப்பு சார்ந்த ரகசியம். அவ்வளவே. இம்மூன்று புள்ளிகளே இக்குறுநாவலின் மிக முக்கியமான காரணிகள். இவர்களுக்குள் நிகழும் நாடகீயத்தருணங்களை தேர்ந்த  உளவியலாளனையும் விஞ்சிய மேதமையுடன் (புத்திசாலித்தனம் அல்ல) இருளையும் வெளிச்சத்தையும் மாற்றி மாற்றி காட்டிச் செல்லும் படைப்பு இதுவாகும்.


தஸ்தயேஸ்வ்ஸ்கியின் பாத்திரங்கள் தங்களுக்குள் போராடுபவர்கள். மூழ்குபவனுக்கு மேல்மடத்தில் நடப்பவை பற்றி பெரிய பராதிகள் இருப்பதில்லை. அவனது வினாக்களும் கூட வட்டத்திற்குள் ஒரு வட்டம் அதற்குள் மேலுமொன்று என உள்நோக்கிச் சுழல்பவை. முரண்நகையாக தங்களுக்குள் போராடுபவர்கள் ஒரு உந்துதலில் மூழ்குபவனுக்கு அருகில் வந்து சென்று விட முடியும். அவன் பெரும்பாடு பட்டு சென்ற வளையங்களை இவன் வேறொரு வழியில் சென்று தொட்டு விடவும் முடியும். விஷயம் அந்த போராட்டம் எந்த வகைப்பட்டது  என்பதில் அடங்கியுள்ளது. திமித்ரி (கரம்சோவ் சகோதரர்கள்) தனக்குள் போராடுகிற முரடன் எனக் கொண்டால் தன் கனவில் பசியால் அழும் குழந்தைக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில்   தானும் கூட காரணம் என நினைக்கும் மனம் அவனுக்கு எப்படி வாய்க்கிறது? தந்தையைக் கொலை செய்ய அல்ல, அப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றியதே..! அதற்காகக் கூட இந்த தண்டனை தேவை தான் என ஏற்கும் மனம் எப்படி சாத்தியம்.! மனிதர்கள் அனைவருக்குமே குழந்தைகளின் மனதை வேண்டும் மிஷ்கினை (அசடன்) வந்து சந்தித்து கைகுலுக்கி அவனே நிமிர்ந்து பார்க்கும் ஆளாக திமித்ரி  மாறுகிறானா இல்லையா..!? 


இந்தக் குறுநாவலும் கூட அகத்திற்குள் அடைந்து கிடப்பது என்ன? அதன் லகான் ஏன் உரிமையாளனின் கைக்கு அகப்படவே மாட்டேன் என்கிறது போன்ற வினாக்களை எழுப்பக் கூடியதே. நாவலில் பாவ்லோவிச்சின் மனைவியான நதாலியாவுக்கு மணவுறவைக் கடந்து சில தொடர்புகள் உருவாகின்றன. அது கணவருக்கும் தெரிந்தே இருக்கிறது. ஆனால் அவர் மனைவியின் கட்டுப்பாட்டில் அவளை மீறி ஏதும் செய்ய இயலாதவர். அவள் அத்தகைய குணக்கேடு உடைய பிற பெண்களைக் கடிந்து கொள்ளக் கூட செய்கிறாள். நாவலுக்குள் சில பக்கங்களுக்குள் வருகிற இப்பகுதியே கூட, தாடிக்காரர் எத்தகையதொரு நாவலாசிரியர் என்பதைக் காட்ட போதுமானதாகும்.  பையன் இல்யூஷாவினுடையது (கரமசோவ்) போல இல்லையென்றாலுமே கூட சிறுமி லிசாவின் மரணத்தைக் கடப்பது சிரமமாகத் தான் இருந்தது. 


மீண்டும் மீண்டும் இருவர் சந்தித்து மையமான விஷயத்திற்குள் வராமல் பீடிகையுடன் பேச்சை வளர்த்துவது ஒரு கட்டத்தில் நகைச்சுவையாகக் கூட மாறி விடுகிறது. அபத்த நகைச்சுவை. ஏனெனில் இருவருமே ஒருவருக்கொருவர் சம்பந்தமற்ற குணவியல்புகள் கொண்ட பாத்திரங்கள். பாவ்லோவிச்  கோமாளித்தனம் உடையவராக இருப்பினும் கூட இன்னொரு முனையில் தக்க சந்தர்ப்பத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருக்கும் நரியைப் போன்றவரும் தான். மனைவியின் மீது அதீத பிணைப்புடன் இருப்பவரே அவள் மரணத்திற்கு பிறகு துவேசம் மிக்கவராக மாறி விடுகிறார். வெல்ச்சேனினோவ்வைக் கூட இப்படிப்பட்டவர் என வரையறுத்து விட முடியாது. ஏனெனில் தொடக்கத்திலேயே சொன்னது போல அவர்களுக்கே அது ஏனென்று தெரியாது. 




’நிலவறைக் குறிப்புகள்’(1864) நாவலுக்கு பிறகு ’குற்றமும் தண்டனையும்’(1866) அதன் பிறகு ’அசடன்’(1868-69). இவ்விரு பெரும் படைப்புக்கு பிறகு எழுதப்பட்ட நாவல் ‘நிரந்தரக் கணவன்’ ( The Eternal Husbend-1870). வாஸ்தவத்தில் அதற்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அர்த்தங்கள் (கோமாளி, பலியாடு, விரோதி, ரசிகன்…) உள்ளதாக முன்னுரையில் கூறுகிறார் இந்நாவலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த ரிச்சர்ட் பேவியர். இவையனைத்து வேடங்களுக்குமே பொருந்தி போகும் வார்ப்பு பாவ்லோவிச்சினுடையது ஆகும். எனவே தான் அவர் ’நிரந்தரக் கணவனோ’..!


ரஷ்ய இலக்கியத்தில் ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் முந்தைய ராதுகா வெளியீடுகளையே மீண்டும்  புதிய பதிப்புகளாக பலரும் வெளியிட்டு வருகிறார்கள். எம்.ஏ. சுசீலா விதிவிலக்கு. இதுவரை தமிழுக்கு வராத தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் பெரும் படைப்புகளை இடையறாது மொழிபெயர்த்து வருகிறார். புவியரசு, அரும்பு ஆகியோரின் மொழியாக்கத்தில் ‘கரம்சோவ் சகோதரர்கள்’ வெளிவந்துள்ளது. இரண்டில் மிகச் சிறப்பான பணி புவியரசுவினுடையதே. அவ்வரிசையில் சென்ற ஆண்டு மொழியாக்கக் கதைகளை (சின்ட்ரெல்லா நடனம்- பாதரசம் வெளியீடு) வெளியிட்ட நர்மதா குப்புசாமி, தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் முக்கியமான குறுநாவல்களில் ஒன்றான ’நிரந்தர கணவனி’ன் மொழிபெயர்ப்பு தங்குதடையற்ற சீரான ஓட்டத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அவரது மெனக்கெடல்கள் நன்றாகவே தெரிகின்றன. உதாரணமாக நோய் பீடித்திருப்பதையும் நோய் தாக்குவதையும் துல்லியமாக வகைபிரித்து அந்தந்த இடங்களில் கையாண்டிருப்பதைச் சொல்லலாம். அவரிடம் இன்னும் எதிர்ப்பார்ப்பதில் தவறில்லை.  


நிரந்தரக் கணவன் - ஃபியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி - தமிழில் : நர்மதா குப்புசாமி . பக், 200. விலை . ரூ 250. பாதரசம் வெளியீடு.

Sunday, January 16, 2022

ஆடிப்பெருக்கு, அந்தி

 

ஆடிப்பெருக்கு


நான்கைந்து குருவிகள் ஏககாலத்தில் கத்துவது போல ஒலித்த கைபேசி அலாரத்தின் வாயை சதீஷ் அடைத்த போது மணி 4.30. அது பல தடவைகள் ஏமாற்றியது போலில்லாமல் இம்முறை துல்லியமாக அலறி கைக் கொடுத்திருக்கிறது. ஆனால் மனதின் எச்சரிக்கை மணி இப்படி அலாரம் வைக்கும் இரவுகளில் தான் மிகவும் விழிப்புடன் இருக்கும். பல முறை முன்பே எழுந்து கைபேசியின் கடவு எண்ணை உறக்கச் சடவில் தவறுதலாக அழுத்தி மணி பார்த்துவிட்டு தன்னையே திட்டிக் கொண்டு புரண்டு படுப்பதே அதிகமாக நடந்திருக்கிறது. இப்போது சாவகாசமாக எழுந்தமர்ந்து இன்று திட்டமிட்டிருக்கும் நிகழ்ச்சிநிரலில் ஒன்று கூட தப்பக் கூடாதென்ற உறுதியுடன் , 'ஏய் பத்து எந்திரிடி..' என நடுங்கும் இதயத்துடன் உலுக்கினான். வாஸ்தவத்தில் அவள் இரவு முழுக்க உறங்கவேயில்லை. போலியான சலிப்புடன் மெல்ல எழுந்து அவிழ்ந்த முடியை முடிச்சிட்டபடியே தங்கள் இருவருக்குமிடையில் உக்கிரமான முகத்துடன் உறங்கும் இரு பெண் பிள்ளைகளின் கலைந்து கிடந்த தலைமுடியை காதோரத்திற்கு ஒதுக்கித் தள்ளிச் சரி செய்தபின் அவன் கன்னத்தை மெதுவாகப் பிடித்திழுத்து முத்தினாள்.






கதவுகளை இருமுறை ஆட்டிப் பார்த்துவிட்டு முன்வாசல் கேட்டைப் பூட்டி வீட்டிலிருந்து காரைக் கிளப்பும் போது மணி 6.30. வழியெங்கும் அவன் பேசவும் அவள் 'ம்..' கொட்டவுமாகயிந்தாலும் இருவரின் மனங்களும் வேறெதிலோ சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தன. பின் சீட்டில் பிள்ளைகள் மிஞ்சமிருந்த தூக்கத்தை தீர்த்துக் கொண்டிருந்தன. கார் நின்று அவர்களை எழுப்புவதற்குள் ஓடி வந்துவிட்டிருந்த அவன் அண்ணன் மகனும் மகளும் அவர்களை உசுப்பி கிச்சுக்கிச்சு மூட்டியதும் சிணுங்கலுடன் விழித்து முகத்தைக் கண்டு சந்தோஷக் குமிழ்களுக்கு நடுவே குதித்தாடியபடி சென்றனர். அன்று ஆடி 18. தோட்டத்து மரத்தில் அப்போது தான் கயிறு கட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்தது. சாக்குகளை எடுத்துக் கொண்டு பறந்தனர். ஆடிய தூரியில் அவர்களின் கால்கள் ஏற்கனவே கலைந்து சென்ற மேகங்களை இன்னும் கொஞ்சம் கலங்கடித்து விட்டுத் திரும்பி வந்தன. சில தடவை மண்ணில் விழுந்து உடைகள் அழுக்கான போதும் ஆட்டம்  அடங்கவேயில்லை. தட்டில் ஆறிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் இட்லிக்காக பாட்டி அதட்டும் சத்தம் எட்டாத உலகத்தில் இருந்தனர். விளாறை எடுத்து வந்து அண்ணன் மேல் பெரியப்பா விளாசுவதைப் பார்த்து அலறியபடியே மூவரும் மிதமான சூட்டிலிருந்த இட்லிகள் முன் அமரும் போது மணி 9.35.



எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் சதீஷின் பாக்கெட்டில் அண்ணன் பணத்தை வைத்தார். வேண்டாம் என தலையாட்டினாலும் முகத்தில் மறுப்பு இல்லை. அண்ணி, பத்மாவுக்கு பூ வைத்து விட்டு மிச்சங்களை அவரது மகளும் சேர்த்து மூன்று பெண் குழந்தைகளுக்கும் தலையில் சொறுகி விட்டாள். சதீஷ் தன் அண்ணன் மகனை அருகழைத்துக் கட்டிக் கொண்டான். அதை தவறுதலாகப் பையனில்லாத குறை என நினைத்த அவன் அம்மா, 'அதான் ரெண்டு ராஜகுமாரிகளை பெத்திருக்கயே கண்ணு..' என்றாள். அவன் மனதில் ஓடியது வேறு. ஆனால் அதை மறுக்காமல் உள்ளிருந்துப் பொங்கி வந்த  தழுதழுப்பை விழுங்கிக் கொண்டு அம்மாவின் காலில் விழுந்தான்.



'
நல்லாரு சாமி..எஞ்சாமி..எந்தங்கத்துக்கு வந்த கொறையெல்லாம் காத்தோட போச்சு...இனிமேத்தைக்கு நல்ல காலந்தான்னு நெனச்சுக்கடா என்ன பெத்தவனே...' என அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள்  சதீஷின் கண்கள்  கலங்கி விட்டன. அண்ணன் துண்டால் வாய்பொத்தி உடம்பு குலுங்குவதைக் கண்ட குழந்தைகள் அந்த இறுகிய நிமிடங்களுக்கிடையே பேதைகள் போல செய்வதறியாது தவித்து நின்றன.



பத்மா, 'ஏம் மாமா..அவர் தான் அப்படின்னா..நீங்களுமா..' என சதிஷின் அண்ணனை மட்டுப்படுத்தி அவனை 'பேசாம இரு மாமா..' என அடக்கியதும் மின்சாரம் வந்தது. டிவி பாடலுடன் அலற, மின்விசிறி உச்சபட்ச வேகத்தில் சுழன்றது. மணிக்கட்டைத் திருப்பினான். மனதிலிருந்த கணக்கை விட அரைமணி நேரம் தாமதம் என்று தோன்றியது. அவர்கள் கிளம்பிய போது பிள்ளைகளின் கண்கள் வெறுமனே அசைந்து கொண்டிருந்த தூரியின் மீதே நிலைத்து நின்றன. திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடியே அம்மாவின் பின்னால் நடந்தன. 'டா..டா' காட்டும் அண்ணனும் அக்காவும் இனி போய் விளையாடுவார்கள் என்கிற நினைப்பு பிள்ளைகளின் முகத்தைச் சுண்டிப் போகச்செய்திருந்தன.


மேட்டுப்பாளையம் பத்ரகாளியம்மன் கோவிலில் கார் நிறுத்த இடமின்றி தவித்து ஒருவழியாக உள்ளே சென்ற போது மணி 11.10. எங்கும் தலைகளே தென்பட்டு நெரிபட்டக் கூட்டத்திற்கிடையே நுழைவது சுலபமாகயில்லை. அன்றைய அபிஷேக அலங்காரத்திற்கு ஏற்கனவே புக் செய்த ரசீதைக் காட்டியதும் அவர்களைச் சிறப்பு வழியில் கூட்டிச் சென்று அம்மன் முன் நிறுத்தினர். பல சந்தர்ப்பங்களில் அம்மனின் முகத்தில் சீற்றத்தைக் கண்டு அச்சத்துடன் வணங்கி நகர்ந்தவன், அன்று அவள் முகத்தில் சாந்தம் தவழ்வதைப் பார்த்ததும் உடம்பெல்லாம் சொல்ல முடியாத குளிர் ஓடி அடங்குவதை உணர்ந்தான். உச்சிபூஜையில் மனம் லயித்து பிச்சை கேட்பது போல இரு கைகளையும் ஏந்தி மணியோசைகளின் முழக்கத்தில் முட்டி போட்டு வெறும் மேலோடு நின்றவனின் கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிந்தது. பத்மா மூக்கை உறிஞ்சி தன்னை வெகுவாகக் கட்டுப்படுத்தியபடி அவன் தோளை அழுத்தினாள். சின்னவளுக்கு அப்பாவைப் பார்த்துச் சிரிப்பு வந்தது. மூத்தவள் பயந்து அம்மாவின் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டாள். கிடாய் வெட்டும் , கோழி அறுப்பும் முடிந்து முட்டிய கூட்டத்திற்கிடையே பிரசாதத்துடன் வந்து காரில் அமர்ந்ததும் அனிச்சையாக மணி பார்த்தான். 1.30. திட்டத்தில் அடுத்து மலையேற்றம். எனவே மிதமான உணவுடன் காரை ஊட்டி செல்லும் பாதையில் திருப்பி அழுத்தினான்.



பர்ளியாறு டீக்கடைகளைத் தாண்டியதும் வந்த செக் போஸ்ட்டில் நின்றிருந்த காவலர்களைக் கண்டதும் பகீர் என்றது. அவன் அதுவரை சேர்த்து வைத்திருந்தவை, மட்டுமல்லாது அபரிமிதமாகக் கடன் பெற்றவை என மொத்தமாகச் சேர்த்து தன் வியாபாரித்திற்காக வாங்கியவை அனைத்தும் 'திருட்டு நகைகள்' என போலீஸ் அவனை முற்றுகையிட்ட போது பதற்றத்திலும் அச்சத்திலும் காலோடு வந்தது. கழிவறைக்குப் போய்விட்டு வந்த பின்பே அது கனவல்ல எனப் புரிந்தது. ஸ்டேஷன், ஜெயில், ஜாமீன், செலவிடப்பட்ட தொகை..! எப்படியேனும் மீண்டு விட வேண்டும். ச்சைய்.. இன்றாவது அதையெல்லாம் நினைக்காமல் இருக்கத் தானே வெளியே வந்தோம்..! செல்போன் காலையிலேயே அணைத்து வைக்கப்பட்டுவிட்டது. அந்த செக் போஸ்டை சாதாரணமாகக் கடந்ததும் சிறிய விசில் அடித்து பாடலின் ஒலியை அதிகப்படுத்தினான்.




குன்னூர் தாண்டியதும் குளிர் சன்னமாக உறைத்தது. அவன் வளவளத்து ஏதேதோ பேசிக் கொண்டேயிருந்த போதும் பத்மா தன் பிள்ளைகளின் முகத்தைத் தடவி விடுவதிலும் பறக்கும் முடிகளைச் சீர்செய்வதிலுமே அக்கறை காட்டினாள். 'ம்..ஆமா, இல்ல..' தவிர வேறு பதில்களேயில்லை. முன்பே அழுத்தக்காரி. அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் மேலும் குறைத்துக் கொண்டாள்.

திருமணத்திற்கு பின் வருடத்திற்கொருமுறையும் அதற்கு முன் அவ்வப்போதும் வந்து சென்ற நீலகிரியின் குளிர் லவ்டேலைத் தாண்டியதும் நினைவுகளைக் கிளர்த்தியது. ஸ்டேரிங்ஙை ஒரு கையில் பற்றி இடது கையில் அவள் தோளை பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தான். 'ச்சீய்..' என பொய்யாகச் சிணுங்கிக் கையை தட்டி விட்டாள். சேரிங் கிராஸ் பலகையை பார்த்த போது அவளே சொன்னாள், '3 மணி ஆச்சு'. சிரித்து அவள் கன்னத்தைப் பிடித்து இழுத்தான். மழை வருமோ என்பது போல மூட்டம். மறுவினாடியே படர்ந்தது வெயில். அசைவ ஹோட்டலுக்குச் சென்று வகைவகையான உணவுகளுக்கு ஆர்டர் கொடுத்தபடியே இருந்தான். நடப்பவை, பறப்பவை, நீந்துபவை என தட்டுகள் நிறைந்திருந்தன. அவன் எண்ணியிருந்ததற்கு மாறாக பத்மா அகோர பசி கொண்ட ராட்சசி போல அவற்றை மிச்சமின்றி காலி செய்து கொண்டிருந்தாள். பிள்ளைகளுக்கு ஊட்டி விடுவதைக் கூட மறந்து விட்டிருந்தாள். தனியாக அவை அள்ளியெடுத்து மேலெல்லாம் சிந்த மென்று கொண்டிருந்தன. அவள் முடித்ததும் பிள்ளைகளின் வயிற்றை நிரப்ப ஆயத்தமானாள். எவருக்கு எது பிடிக்கும் என வாங்கி குஷிப்படுத்தினாள். கைக்கு இரண்டாக ஐஸ்கிரீம்களுடன் வெளியே வந்த போது 4.30 ஆனதைக் கண்டு அவர்களை முடுக்கினான். கார்டன்கள், முகடுகள், வ்யூ பாயிண்டுகள், பஜார்கள் என சுற்றி இழுத்துக் கொண்டு சுற்றினான். ஆறைத் தாண்டியதும் தூறல்கள் விழத்தொடங்கின.வேகமாகக்கீழிறங்கினான்.

கோபிசெட்டிபாளையம் எல்லைக்குள் புகுந்து கச்சேரிமேட்டில் திரும்பி பத்மாவின் தங்கை வீட்டில் காரை நிறுத்தியதும் குழந்தைகள் அவர்களுக்கு முன் வீட்டிற்குள் ஓடின. சித்தி என்றால் அத்தனை உயிர். அவள் அம்மாவும் தங்கையுடன் தானிருந்தாள். சதீஷ் தன் சகலையுடன் அமர்ந்து மிதமாகக் குடித்து இரவுணவை முடித்ததும் அவர்கள் காலையில் கிளம்ப எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் பலமுறை எடுத்துச் சொன்ன பிறகும் கூட பிடிவாதமாக உள்ளே அமர்ந்து ஹாரன் அடித்தான். தூங்கிய பெண் குழந்தைகளை ஆளுக்கொருவராக தூக்கி வந்து படுக்கையில் கிடத்தியதும் அவன் திட்டமிடலைத் தாண்டி அரைமணி நேரத்திற்கும் மேல் சென்று விட்டிருந்தது. 11.40. பிறகு இருவருக்குமிடையே மிக நீண்ட சம்போகம். அவன் தளர்ந்த போதும் அவள் எழுப்பினாள். ஒன்றல்ல. மூன்று முறை. அவள் விடவேயில்லை, பிறகு அவனும். இருவருக்கும் ஆவேசம் கூடிய புணர்ச்சி.



மறுநாள் ஒன்பது மணிக்கு மேலாகியும் அவ்வீட்டுக் கதவு திறக்கப்படாதது கண்டு பலரும் கூடி முடிவெடுத்து ஓயாமல் நால்வரின் பெயரை சொல்லிக் கதவைத் தட்டிக் கொண்டே இருந்தனர். வழியின்றி உடைத்துத் திறந்தனர். வாயில் நுரை தள்ள கையொரு பக்கமும் காலொரு பக்கமுமாக இழுத்துக்கிடக்க வெற்று உடல்களாக விறைத்துக் கிடந்தனர். விஷயம் தீ போல ஊருக்குள் பரவியது.



அவர்கள் இருவரும் தங்கள் உடலைப் பார்த்தபடியே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தனர். அதற்குள் ஒருவன் சதீஷின் பாக்கெட்டிலிருந்த கடிதத்தை எடுத்து விட்டிருந்தான். சதீஷ் அவளிடம் சொல்லாமல் நேரே தன் கடைக்குச் சென்றான், 'ஐஸ்வர்யம் தங்க மாளிகை'. நேற்று காலையில் அவன் ஷட்டரில் ஒட்டி விட்டுப் போன 'இன்று விடுமுறை' கிழித்தெறியப் பட்டிருந்தது. கடன்கார்கள் வசவுகளுடன் குவிவதைப் பார்த்து கூசிப் போனவனாக வீட்டிற்குத் திரும்பினான். வீட்டிற்குள்ளும் வெளியிலுமே கடன்காரர்களின் சீற்றம் மிகுந்த முகங்களே தென்பட்டன. ஆக்ரோஷத்துடன் அவர்களில் சிலர் வீட்டின் சகல இடங்களையும் சல்லடை போட்டுத் தேடிக் கொண்டிருந்தனர். காவலர்கள் அந்த கடிதத்தை படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும் பத்மா அமைதியாக அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் யாருக்கோ காத்திருக்கிறாள் என்று பட்டது. இன்னொரு காவலர் அந்த குழந்தைகளிடம் அசைவு இருப்பதைக் காட்டினார். மொத்தச் சூழலும் புரட்டிப் போடப்பட்டது போன்ற அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி விட்டது.


அந்த சமயத்தில் அவள் அம்மாவும் தங்கையும் தெருவிலிருந்தே ஊளையிட்டபடி வயிற்றிலும் வாயிலும் அடித்துக் கொண்டு வந்து அந்த உடல்களின் மேல் விழுந்து கதறினர்.

சதீஷ் மாளாத பிரியத்தை குழந்தைகளிடம் வைத்திருந்தான். எனவே நேற்று முழுவதும் அவர்களிடமிருந்து விலகியே இருந்தான். அதற்கு முற்றிலும் மாறாக பத்மா குழந்தைகளிடம் மிகவும் நெருங்கி பிரியத்தைப் பொழிந்து கொண்டே இருந்ததை நினைவு கூர்ந்தான்.

நேற்றிரவு அவள் தன் குழந்தைகளுக்கு நஞ்சூட்டியிருக்கவில்லை. தனியே அழைத்துப் போய் இருமலுக்கு தரும் டானிக்கை இரண்டு மூடிகள் அதிகமாக விழுங்க வைத்துக் கூட்டி வந்தாள். சாதாரணமாகவே சொக்க வைக்கும் தூக்கத்தைத் தரும் டானிக் அது. உறக்கத்திலிருந்து பிள்ளைகள் எழுந்து விட்டன. துடிக்கும் ஆத்மாவுடன் சதீஷ் செய்வதறியாது திகைத்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அவள் மெதுவாக எழுந்து தன் அம்மாவிற்குள் நுழைவதைக் கண்டான். பிறகு அக்குழந்தைகளை தூக்கிக் கொண்டு வெளியே போனாள். சதீஷ் பின்னாலேயே ஓடினான். அங்கு தன் தங்கை உறவினர்களிடம்,

'
விடிகாலீல கனவுல வந்து நீ தான் எஞ் செல்லங்களை பாத்துக்கோணும்னு சொன்னா இந்த பாவி முண்ட..பதறி அடிச்சுட்டு எந்திரிச்சா இந்த ஆளு வாய தொறந்துட்டு தூங்குது. எங்கம்மாவை எழுப்பி சொல்றதுக்கும் பயம்..உசுர கையில் புடுச்சுட்டு இருந்தனக்கா..இந்த பாழாப்போன முண்ட இப்படி செய்வான்னு இத்தூணூண்டு கூட நினைக்கலக்கா..காலீல போவீங்களாமான்னு தலயா தண்ணி குடிச்சனக்கா..ம்ம்...முடியாது..கோட்டையை புடிக்கறேனுட்டு கூட்டியாந்தானக்கா அந்த பொழைக்க வக்கீல்லாத நாயீ..இவனுக்கு கொடுக்கும் போதே வேண்டாம்னு தான் சொன்னேன்.. எங்கப்பனும் எங்கம்மாளும் ஒரேமுட்டா கட்டி வைச்சாங்க. இப்ப பாரு என்ன கதிக்கு ஆளாக்கி வைச்சிருக்கான்னு..' என அழுகைக்கிடையே ஒப்பாரி போல விளம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

அம்மாவுக்கு ஏது இவ்வளவு பலம் எனத் தோன்றிய அதிர்ச்சியில் உறைந்து பேச்சை நிறுத்தி எழுந்து நின்றாள். அந்த கண்களில் அவள் எதையோ உணர்ந்தாள். முதுகு சொடுக்கியது. குழந்தைகளில்லாத அவளிடம் அந்த இரு பெண் பிள்ளைகளையும் கொடுத்து,

'
இதுகளுக்கு இனி நீ தான் அம்மா, ஆத்தா, அப்பன், பொறந்தது..நல்லது கெட்டது எல்லாமே..இதுகள காபந்து பண்ணி கரையேத்தறது உன்னோட சேர்ந்தது.. ' என்றாள். மாறி மாறி அவர்களுக்கு முத்தமிட்டதும் அப்படியே மயங்கினாள். 'ஐய்யோ..என் பத்துக்குட்டி..பொன்னுமயிலு...' என தன் அக்காவை நினைத்து அவள் எழுப்பிய கூக்குரல் அந்த தெருவையே கிடுகிடுக்கவைத்தது.

உலுக்கப்பட்டவனாக சதீஷ், பத்மாவின் காலில் விழுந்து மன்னிக்கும்படி இறைஞ்சினான். அதற்குள் தெருமுனையில் ஆம்புலென்ஸ் அலரும் ஒலி கேட்டது. அவனை விட்டுவிட்டு முன்னால் சென்ற பத்மா திரும்பி வந்து இன்னும் அழுது முடிக்காதவனின் முதுகை நீவி சமாதானப்படுத்தினாள். 'பேசாம வாங்க' என்றதும் எழுந்து சிறுபையன் போல அவள் பின்னாலேயே போனான். கைகளைக் கோர்த்துக் கொண்டதும் அவனது கைகளை முத்தினாள். பிறகு அவனைக் கூட்டிக் கொண்டு காற்றிலேறி மறைந்தாள்.

 

-------------------------------------------

 அந்தி


"வூட்டு சாவியெ அண்ராய்யர்ல போட்டுக்கிட்டு துப்புக்கெட்ட ஆம்பள.. குடிச்சுப்போட்டு இப்படி வேட்டி நழுவுனது தெரியாம.." அவள் பிடிப்பதற்குள் அவன் ரோட்டிற்கு நடுவே மீண்டும் சென்று விட்டிருந்தான்

 

கால்மணி நேரத்திற்கும் மேலாக இந்த இழுபறி முடிவுக்கு வராமல் அல்லோலகல்லோலப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது

 

"அதய எம்.ஜி.ஆர்கிட்ட குடுத்துட்டுட்டனே..". அவனிடமிருந்து வெடித்த சிரிப்பொலி. பிறகு ஆகாயத்தை நோக்கி பலமாக விசில் அடித்தான். 'தலைவ்வ்வா..' என சாலையே அதிரும்படியான கூக்குரல். இரு கைகளையும் இயேசு போல விரித்து நகரும் மேகங்களை பார்த்து கண்ணடித்து ஒரு பறக்கும் முத்தம். இப்போது அவன் முகத்தில் அது தன் தலைவனிடம் சேர்ந்திருக்கும் என்கிற திருப்தி தென்பட்டது

 

அவனை ஒரு வசீகர வளைவு எனக் கருதிய வாகனோட்டிகள் புன்னகையுடன் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். சட்டென அபாயகரமான வேகத்துடன் வந்தவனை நேர்கொண்டு நின்று மறிக்க கால்களை அகட்டி நின்றான். வேடிக்கையாளர்கள், பாதசாரிகள் குலைநடுங்கும் பயத்துடன் அதைப் பார்த்தனர். சிலர் முகத்தை திருப்பிக் கொள்ள மற்றவர்கள் கண்களை இறுக மூடி மனதிற்குள் 'ஐய்யோ..' என அலறினர். மிகச்சிலர் அவனை நோக்கி ஓடினர். அதற்குள் எழுந்த மாபெரும் 'க்ரீச்'சுக்கு மொத்தச் சாலையும் பணிந்தது. மூர்க்கமாக சிறிது தூரம் இழுத்துச் சென்று சறுக்கிய பைக்கிலிருந்து உயிரச்சத்துடன் கைகால்கள் நடுங்க வந்தவன் 'குடிகார தாயோளி..' என்றபடியே ஆவேசமாக முன்னேறி வந்தான். கீழே கிடந்தவன் சிறு சிராப்புமின்றி நிதானமாக எழுந்து காறி உமிழ்ந்து, காலர் அழுக்காகாத மீசையற்ற அந்தக் கனவானைத் துச்சமாகப் பார்த்துப் பின்புற மண்ணைத் தட்டி விட்டபடி, 'உங்ஙொம்மாளக்க..யாரடா தாயோளின்ற...உங்ஙொயாலாக்கா..வாடா சில்ற புண்ட..' என எச்சில் தெறிக்க நிற்காமல் பொழிந்தான். அந்த கனவான் அந்த அடியை எதிர்பார்க்கவில்லை. அச்சத்தை மறைத்தவனாக பிறரிடம் முறையிட ஆரம்பித்தான்

 

'ஊரெல்லாம் திருடுவானுக..வெளியில் மினுமினுன்னு வேஷம் போடுவானுக..எப்படி பளபளன்னு இருக்கான் பாரு..த்தூ...தெறி..இவனுக ரூம்மை தாள் போட்டுக்கிட்டு பொண்டாட்டிக்கு தெரியாம தண்ணிய போட்டுட்டு எவளையோ நினைச்சுக்கிட்டு உருவி விட்டுக்கிட்டே படுத்துக் கெடப்பானுக..வெட்கங்கெட்ட தாயோளிக..' 

 


அங்கு நடக்கும் எதுவுமே தன்னை பாதிக்கவில்லை என்பது போல எப்போதோ அவனருகில் வந்து சேர்ந்து விட்டிருந்தவள், வேட்டியை அவன் வயிற்றின் மேல் கோணல்மானலாகச் சுற்றியவாறே பிறர் முகத்தைக் காணக் கூசியவளாக அவனை மீண்டும் சாலையின் ஓரத்திற்கு இழுத்துச் செல்ல மல்லுக்கட்டினாள். அவன் அலட்சியமாக அவளை உதறித்தள்ளி, 'என்னடா மயிறு இவ்ளோ ஸ்பீடு..ரோடு உங்ஙொம்மா போட்டதாடா..இல்ல இது உம் பொண்டாட்டி தொடைன்னு நினைச்சுக்கிட்டயா...ம்ம்..' என அதட்டிய பிறகு நினைவு வந்தவனாக 'ஒரு தவறு செய்தால் அதை தெரிந்து செய்தால் அவன் தேவன் என்றாலும் விட மாட்டேன்..' என பாட ஆரம்பித்தான்

 

கறுத்துப் போயிருந்த வேட்டி ரோட்டில் கிடக்க அவன் விலகிச் செல்ல எரிச்சலுடன் ஹாரனை ஒலிக்க விட்டு நிற்பவனிடம் கடன் கேட்கப் போகிறவன் போல தயங்கியபடியே மெதுவாகச் சென்றான். சாராய வாடையைத் தாங்க முடியாமல் முகம் திருப்பிய இடைவெளியில் அந்த வண்டியின் சாவியைப் பிடுங்கி தூர எறிந்தான். அவள் ஓடிச் சென்று அதை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்து கை கூப்பினாள். எரிச்சல் மண்ட ஆங்கிலத்தைக் கடித்துத் துப்பினார். அவன் அந்த பைக்கின் முன் சக்கரத்தை தன் இரு கால்களுக்கிடையில் நுழைத்து மக்கேட்டின் மேல் அமர்ந்து,

 

'கல்லைத்தான் மண்ணைத்தான் காய்ச்சித்தான் குடிக்கத்தான் கற்பித்தானா...' இதைச் சொல்லிட்டு தான் இங்கிருந்து கிளம்பணும். சற்றுமுன் குழறலாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தவனா என்கிற ஐயம் வரும்படி உச்சரிப்புத்துல்லியத்துடன் கனீரென அவன் குரல் ஒலித்தது

 

'சொல்றா..இங்கிலீஷ் உங்ஙாயாவா..உன்ற ஙொப்பானா..இல்ல நான் கேக்கறன்..ம்ம்..சொல்லுங்க தொரை..' என ஹெக்கெக்கேவென வயிறு குலுங்க சிரித்தான். எங்கிருந்தோ விசில் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. இவன் உற்சாகமாகி 

 

'ஏன் குடித்தேன்...எதற்காக குடித்தேன்..நயவஞ்சகர்கள் சூழ்ந்த இந்த உலகத்தில்...' எனத் தொடங்குவதற்குள் அவள் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்தாள். அதே தொனியில் 'போடி தேவிடியா முண்ட..' என அவளை தள்ளினான். சகலமும் மரத்துப் போனவளுக்கு காதுகள் மட்டும் உயிருடன் இருக்குமா என்ன? அவனிடம் மீண்டும் நெருங்கினாள். நேரம் மாலையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கலைந்த சேலையை சரிசெய்தவாறே மஞ்சள் வானத்திற்குக் கீழே நிற்பவளை நோக்கி வெட்கச் சிரிப்புடன், 'மஞ்சள் வானம்..தென்றல் சாட்சி.. உனக்காகவே நான் வாழ்கிறேன்..' என அந்த வரியை மஞ்சள் வானத்தில் சென்று முடிக்க விரும்புபவனைப் போல கையை மேலே தூக்கி அப்படியே நின்றிருந்தான். அவ்வளவு அவமானகரமான நிமிடத்திலும் அவள் முகத்தில் மெல்லிய குறும்புன்னகை ஒரு கோடாக தோன்றி மறைந்ததா..?! அதை மறைக்க தான் முந்தானைதால் வாயைத் துடைப்பது போல பாவனை செய்தாளா..?! 

 

கீழே விழுந்த ஆரஞ்சு பழங்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்த அந்த கனவான் அவன் கண்ணில் மீண்டும் பட்டு விட்டான். ' வில்  கால் போலீஸ்..' என ஒருவித நடுக்கத்துடன் எச்சரிக்கும் வகையில் விரலை மிரட்டுவது போல ஆட்டினான். 'ரஜினி பாட்டு...' ' என பின்னாலிருந்து அலறுவது போல முறையிடும் சத்தம் கேட்டது. அதை கேட்டும் கேக்காதவனாக 'போடா..' என்ற பிறகு 'மை நேம் ஈஸ் பில்லா..' என்பதற்குள் அவனைக் குண்டுகட்டாகத் தூக்க ஆட்கள் நான்குபுறமும் நெருங்கினர். இல்லாத வாளை இடுப்பிலிருந்து உருவி 'கமான்..' என்றபடியே வேகமாகச் சுழன்று வாள் வீசி நான்கு புறமும் காறிக் காறித் துப்பிக் கொண்டுருந்தான். விலகி ஓடினர். அவள் தன் மேல் தெறிப்பதை பொருட்படுத்தாமல் அங்கிருந்து அவனை அப்புறப்படுத்துவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். என்ன பேசினாலும் பத்து மடங்கு வசவுடன் திரும்பி வரும் என்பதால் அவனது குடி மிகும் சமயங்களில் செவிட்டூமை வேடத்தையே அவள் போட்டுக் கொள்வாள். வாங்கிய சம்பளத்தின் மிச்சம் அந்த அண்டர்வேரில் தான் இருக்கும். அதை கைப்பற்ற வேண்டும். அது தான் அடுப்பிலிருக்கும் பூனையை விரட்டும் ஒரே ஆயுதம். பசித்த வயிறுகள் அவள் முன் பல்லிளித்து நிற்பதாகத் தோன்றியது. அத்தனை நேரத்தில் அப்போது தான் 'உசுர வாங்காம வாய்யா..மனுஷா..' என பிறருக்குக் கேக்காதவாறு அவன் காதோரம் சென்று முனகினாள். அவள் மேல் காறி துப்பினான். அது எங்கோ விழுந்து அதன் திவலைகள் முகத்தில் அவள் மீது தெறித்தன. 'புருஷங்காரனோட இத்தன பேர் சண்டைக்கு வர்றாங்க..எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணாம நிக்கறயேடி நாயே.. நீயெல்லாம் பத்தினியாடி..' என்பதற்குள் அவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது. 'எந்திரிடா சில்லற நாயே...மானங்கெட்ட மயிராண்டி..உங்கொம்மா எந்த நேரத்தில் காலை விரிச்சாளோ உங்கப்பன் எப்போ கோவணத்தை அவுத்தானோ...இப்படி நடுரோட்டுல ரோஷம் ஈஷு இல்லாம பொரண்டுக்கிட்டு கிடக்கற தெல்லவாரி..' ஆனால் அவனை விட்டு அவள் நகரவேயில்லை. வாகனங்களில் கணவனுக்கு பின் அமர்ந்திருந்த பெண்கள் இப்போது காதை பொத்திக் கொண்டனர். அவர்களில் ஒருத்தி அவனது மயிர் அடர்ந்த மார்பையே யாருக்கும் தெரியாமல் அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணால் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள். அவை பின்னிக் கொண்ட கம்பளிப்பூச்சிகள் போல உடம்பெங்கும் கருகருவெனச் சுருண்டிருந்தன

 

வாளைச் சுழற்றியதில் கால் தடுக்கி விழுந்து கிடந்தவனை தூக்க முடியாமல் கிட்டத்தட்ட தரையோடு இழுத்தாள். அவள் உடம்பின் மீது அவளுக்கு கவனமே இல்லை. பிதுங்கிய மடிப்பிகளிலிருந்து கண்ணெடுக்க முடியாதவன் ஓயாமல் ஹாரனை அமுக்கி அலற விட்டுத் தன் ஆவேசத்தைத் தணித்துக் கொள்ள முயன்றான். போஷாக்கான உணவுகள் அவளுக்குப் பற்றாக்குறையின்றி கிடைத்தால் ஒரே மாதத்தில் வெளிறிய உடம்பை சதை மூட பேரழகியாக மாறிவிடுவாள் என்று அந்தச் சபலக்காரனுக்குத் தோன்றியது

 

அவள் சொன்னதெல்லாம் இப்போது தான் அவனை எட்டி இருக்கும் போல. அவனது புழுத்த வசவுகள் கலைக்கபட்டத் தேன் கூடு போல அங்கிருந்த சகலரையும் தேடித் தேடிச் சென்று கொட்டின

 

இந்தக் களேபரங்களை ஒரு அற்புத பொழுதுபோக்காகக் கருதி ஓரங்களில் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் அவளுக்கு உதவ ஓடி வந்தனர். மாலை மங்கிக் கொண்டிருந்தது. சிலரோ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நீடித்தால் என்ன என்பது போல ஆவலுடன் கண்கள் மின்ன முடியாத சிரிப்புடன் கால் மாற்றி நின்றனர். திடீரென அவளைக் கண்டுகொண்டவன் போல 'டார்லிங்' என சிரித்தான். 'சாப்டயா..?' என தள்ளாட்டத்திற்கிடையிலும் கேட்டான். இறுகிய கற்சிலை போன்ற முகத்துடன் அவனை பிறரது தயவால் இழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தாள். அவனுக்கு கொஞ்சம் இறங்கிவிட்டது. எங்காவது அமர்ந்து ஏற்றிக் கொண்டால் தேவலாம் போல இருந்தது. புறங்கழுத்தில் படீரென அடி விழவும் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் அச்சத்துடன் விலகி நிற்பதும் அங்கிருந்து நழுவுவதுமாக ஆயினர். அந்த கனவானுக்கு அருகில் போலீஸ்காரன் நின்று கொண்டிருந்தான். சட்டென நிமிர்ந்து நின்று அவன் சல்யூட் அடித்தான். அந்த கனவானுக்கு இளக்காரமான இன்னொரு சல்யூட். அதன் பொருளை போலீஷ்காரன் அறிவான் என்பதால் சிரித்தபடியே ஆனால் இரக்கமின்றி ஓரத்திற்கு அவனை இழுத்துச் சென்றான்.

 

'தண்ணிய கலந்து டூபிளிகேட் சரக்கை விக்கறானுக சார். மப்பு சீக்கிரம் எறங்கிருது. அவனுகளை செக்ஷன் டூ-பி, -ஒன், நய்யன்-சி (எல்லாமே பஸ் நம்பர்கள். உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்) பிரகாரம் ஏக்ஷன் எடுங்க சார்' என்றான். போலீஸ்காரனிடம் அந்த சிரிப்பு மறைந்தது. தனக்கு கட்டளையிடும் சாமானியனை அதுவும் குடிகாரனை கீழே தள்ளி ஷூவை அவன் கால் பெருவிரல் மீது வைத்து அழுத்தினான். வலி தாங்காது போட்ட கூப்பாடு வெறுமனே காற்றில் கலந்தது. அவர்கள் ஓரத்திற்கு வந்து விட்டிருந்தனர்.

 

அந்த ட்ராஃபிக் திறந்து விடப்பட்ட தண்ணீர் போல சாலை முழுவதும் பரவி மெதுவாக சீரடைந்தது. நகரும் வேறுபட்ட வாகனங்களிலிருந்த பல நூறு பேர் ஆர்வத்துடன் அந்தச் சாலையோரக் காட்சிக்குள் தங்கள் தலையை விட்டு முக்கி எடுத்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.

 

கூடவே வந்து கொண்டிருந்த அந்த கனவான், 'பனிஷ் பண்ணுங்க சார் இந்த நாய்யை..' என பல்லைக் கடித்தான். இப்போதும் அது ஒரு கட்டளை போல தான் ஒலித்தது. ஆனால் தன் கோபத்தை விழுங்கிக் கொண்டு 'நீங்க போங்க நான் பார்த்துக்கறேன்..' என்ற போதும் அக்கனவான் நகராமல் நிற்பதைக் கண்டு கீழே கிடந்தவனை இரண்டு உதைகள் விட்ட பிறகு திரும்பி முறைத்து , 'எங்க சார் உங்க ஹெல்மெட்..வண்டி புக் எடுத்துட்டு வாங்க .' எனக் கடுமையானக் குரலில் உத்தரவிட்டான். பிறகு அந்த கனவானை அங்கு காணவில்லை.

 

குடித்தவன் மிக பலகீனமானவன். அறைவது போல ஆபத்து பிறதில்லை. தலையில் தாக்கவே கூடாது. எனவே கால்களின் மீதும் முதுகிலும் லத்தியால் விளாசி 'எந்திரிச்சுப் போடா தாயோளி..தாலி அறுக்கறதுக்குன்னே வர்றானுக' என லத்தியை ஓங்கினார்.

 

'சார்ர்ர்ர்ர்...' என்றபடியே காலை நீட்டி அண்டர்வேரைத் தளர்த்தி 2 ஐம்பது 2 நூறு ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து நீட்டினான். சூழ நிற்பவர்களைக் கண்டதும் அந்த போலீஸ்காரன் கடும் சினத்துடன் அவனை மீண்டும் விளாசி அவர்களை விரட்டினான். அந்த அடியில் சற்றே மென்மை இருந்தது. அவனும் வேண்டுமென்றே வலிப்பது போல நடித்தான். எவரும் அங்கில்லை எனத் தெரிந்ததும் அந்த நோட்டுகளைப் பிடுங்கினான். அருகில் செத்துப்போன முகத்துடன் நின்றிருந்தவளைக் காட்டி

 

'யார்ரா இவ..?' என அதட்டும் குரலில் கேட்டான்.

 

'என் கட்டுனவ சார்..அக்கா மவ..ஆசப்பட்டு கட்டுனது சார். கூலிக்காரனுக்கு தர மாட்டேன்னு என் மச்சான் சொல்லிட்டாரு. அவளுக்கும் எம் மேல பிரியம் தான் சார். சலுப்புல் தூங்கீட்டு இருந்தவன எங்கம்மா உலுக்கி எழுப்புது. பதறி எந்திரிச்சா 3 மணி. அந்நேரத்திக்கு கையில மஞ்சப்பையோட வாசல்ல நிக்கற சார். ஒன்னும் புரியல. ஏம்புள்ளனு கேட்டேன். ..ன்னு அழுகுறா சார்...' தொடர்வதற்குள் 'உங்கதய எவண்டா கேட்டான்.மூட்றா..' என்றதும் கப்சிப் என அடங்கிவிட்டான்

 

'இங்க வாம்மா..' என அவளை அழைத்து அந்த நோட்டுகளில் ஒரு ஐம்பதையும் ஒரு நூறையும் அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு இன்னொரு ஐம்பதையும் நூறையும் பாக்கெட்டில் சொறுகிக் கொண்டான். சிறிது தூரம் சென்றவன் திரும்பி வந்து இன்னொரு ஐம்பதை அவள் கையில் திணித்து விட்டு குறுக்காக பைக்கை ஓட்டி வந்தவனால் தேங்கிய வாகனங்களைச் சீர்செய்ய விசில் ஊதியபடியே ஓடினான்

 

இன்னும் பணம் அவனிடம் இருக்கும் என அவளுக்குத் தெரியும். வலிக்கும் இடத்தை நீவி விட்டுக் கொண்டிருந்தவன்

சீருடையுடன் கடந்து செல்லும் சிறார்களை நோக்கி 'தங்கங்களே நாளை தலைவர்களே..' என மீண்டும் ஆரம்பித்தான். அவளுக்கு பகீரென்றது. பள்ளி முடித்து திரும்பிய பிள்ளைகள் பூட்டிய வீட்டின் முன் அமர்ந்திருக்குமே..! 'ஐய்யோ..பாவி..' என கத்தினாள். யார் எது கொடுத்தாலும் வாங்குத் தின்னும் பழக்கமும் இல்லை. பெண் பிள்ளையாவது பரவாயில்லை. பையன் பயந்து இன்னேரம் அழ ஆரம்பித்திருப்பானே..! 

 

கோபத்தில் அவன் முடியை பற்றி ஆட்டித் தள்ளி 'வூட்டு சாவியக் கொட்றா..' என்ப