Saturday, July 31, 2021

பலி

 

பலி


கால்களின் நெரிசல்களுக்கிடையில் கத்திக்கொண்டே மோதும் ஆட்களை விலக்கியபடி ஓடும் போதும் கன்னிமுத்துவுக்கு என்ன செய்வது எங்கு தேடுவது எனத் தெரியவில்லை. கட்டுக்கடங்காத ஜனங்களின் மீது அடுத்தடுத்து மோதி நிலைதடுமாறி இன்னொருவரின் மேல் போய் விழந்தான். ஓயாது மைக்கிலிருந்து பெய்து கொண்டேயிருந்த அறிவிப்புகள், கரவொலிகள், மேளச்சத்தங்கள், ஆட்களின் கூப்பாடுகள் என கோவிலின் பரந்த வளாகம் முழுமையுமே பேரிரைச்சல்களால் கபளீகரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. 

 


கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடத்திற்குப் பிறகு இரு பிரிவினருக்கும் சமாதானம் ஏற்பட்டு விழாவுக்கு அனுமதி கிட்டியிருந்தது. திமிலோகப்பட்டக் கூட்டத்தினிடையே காக்கி உடையிலும் சாதாரண ஆடையிலும் போலீஸ்காரர்கள் கலந்திருந்து கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தனர். அவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட சிறிய தற்காலிக கோபுரங்கள் தள்ளுமுள்ளுகளால் சரிந்து கிடந்தன.  எங்கெங்கோ சிதறிக் கிடந்த குலக்கொடிகள், வழித் தோன்றல்கள், தலைக்கட்டு ஆட்கள், பேர் போன பல தலைமுறைகளின் தொடர் கண்ணிகள், அவர்களின் எண்ணிலடங்கா சந்ததிகளால் இரு நாட்களாக அல்லோலகல்லோலப்பட்டுக் கூட்டம் எக்குத்தப்பாக எகிறிக் கொண்டிருந்தது.

 

பழைய சொந்தங்கள் ஒன்றாகிக் குலவிச் சிரித்து அழுது அப்போது தான் கண்ட ஆட்களை புதிய உறவுகளாகப் பாவித்து பேச்சுகளின் முடிவுறாத மணல்வெளியில் குழந்தைகள் போல குதூகலித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கிடையில் சிறு கும்பல் அன்னிச்சையாக நுழைந்தது போல கலந்து கன்னிமுத்துவைத் தேடினர். நேற்றிரவிலிருந்து உறங்காத அலைகின்றனர். அந்த கும்பலின் மறைக்கப்பட்ட கோபம் அவர்களது கண்களும் கால்களிலும் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. பாதித் திறந்திருந்த சாளரத்தின் வழி வெளிச்சம் நுழைய தயங்கிக் கொண்டிருந்த விளக்கிடப்படாத சிறிய அறைக்குள் வீர நரசிம்மன் தத்தளித்து தவித்துக் கொண்டிருந்தார். நாவில் ஊறிய எச்சிலை பரவசத்துடன் விழுங்கி கண் மூடினார்.

 

கோவில் நிர்வாகக் கமிட்டியில் அவர் சொல்லுக்கு மேல் ஓர் சிறு அசைவு கூட ஏற்படாது. நிச்சலனம் சூழும். இந்த திருவிழாவே  நரசிம்மனின் செல்வாக்கால் தான் இப்படிக் குலுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவரது மகன்களின் முணுமுணுப்புகள் கூட தங்கள் அம்மாவிடமோ கட்டின மனைவியிடமோ மட்டும் தான். பேச்சு மாற்றி நடப்பவர்களுக்கு அவரது தோட்டத்து வீடும் கொழுத்த ஆட்களும் காத்திருப்பார்கள். அவரது கண்ணாடி அறைகளால் சூழப்பட்ட பைனான்ஸ் கம்பெனியில் ஏறியிருங்காத சுற்றவட்ட ஊர்களின் புள்ளிகள் அநேகமாக இல்லை என்று சொல்லி விடலாம்.

 

இரண்டு மனைவிகளின் வீடுகளின் உள்ளும் அவர் வெறும் உள்ளாடை மட்டும்  போட்டுக்கொண்டு சுற்றிக் கொண்டிருப்பார். அவரது கண் அசைவிற்கென்றே ஏவலாளிகள் அவரது காலடியிலேயே கிடந்தனர். மகளின் சிநேகிதியைக் கூட விட்டு வைத்தவர் அல்ல அவர்.  என்பதுகளில் இருக்கும் நரைத்தலையர்களுக்கு மட்டும் தான் அவர் எங்கிருந்து எப்படியான சில்லுண்டி வேலைகளெல்லாம் செய்தார் என்பது தெரியும், கூடவே மடங்காத கதர் வேஷ்டி இடுப்பிற்குச் சென்ற கதையும். அவர்களுக்கு எப்போதுமே அவரை ஒருமையில் தூற்றிலாரி தொடச்சுக்கிட்ட இருந்த எச்சக்கல நாயி..’ என்று முடிப்பார்கள்.

 

சாராயத்தின் தூக்கலில் ராமையா உச்சத்தாயில் பாடல்களை முழங்கி பேரனை பயிற்று வித்துக் கொண்டிருதார். கன்னிமுத்து தன் மகனையும் அவர் போலவே குட்டிச்சுவர் ஆக்கிவிடுவோரோ என்று பயந்தாலும் பையனது கற்கும் வேகம் அவனை பேச்சிழக்கச் செய்தது. பாடிக் கொண்டே எப்படி ஓடி வந்து எங்கு நின்று எவ்வாறு கை உயர்த்தி எத்தனை தூர இடைவெளியில் நின்று பேசியபடியே நடிக்க வேண்டும் எனச் சொல்லி ஒரு ஆட்டம் ஆடி ராமையா நின்றார். கன்னிமுத்து தன் அம்மாவை பார்த்தான். அவள் கண்ணீருடன் அமர்ந்திருந்தாள். அந்த ஆட்டத்துக்கு மயங்கி வந்தவள் தானே அவளும். பின்னரும் அவருக்கிருந்த தொடுப்புகள் அவளுக்குத் தெரியும். அவரது ராஜாபார்ட் வேடத்தைக் கண்டு பின்னால் வராதிருந்தால் தான் அவளுக்குச் சந்தேகம் வந்திருக்கும். ‘குடிச்சே வீணாப் போனயே பாவி..’ என தழுதழுத்தாள். அவர் கேட்காதவர் போல ஒரே வரியைத் திரும்பத் திரும்ப பேரனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் குடித்துச் சீரழிந்தது கண்டு தான் கன்னிமுத்து தன் சித்தப்பனுடன் சென்று அவன் நிழலில் வளர்ந்து தொழில் கற்று நாவிதனாக ஆனான். சின்னம்மாவின் அப்பனும் கூத்துக்காரன் தான் என்றாலும் தன் அப்பனை பார்த்தால் காலில் விழுந்து விடுவதை பூரிப்புடன் பார்த்து நின்றிருக்கிறான். மகனது அழகு அவன் கண்களிலும் கன்னத்திலும் மிளர்ந்து கொண்டிருந்தது. சிறிய எறும்புகடிக்குக் கூட ரத்தச் சிவப்பாகக் கன்றி விடும் மாதுளையை உரித்த நிறம் அவனுக்கு.

 

கூத்து நடக்கும் இடங்களுக்கு தாத்தாவுடன் செல்லுந்தோறும் நடக்கும் உபசரிப்பு கண்டு கமலக்கண்ணனின் அடர்ந்த விழிகள் விரியும். அப்படி ஒரு தடவை ஆள் வராத பேருக்கு பேரனை மேடையேற்றியவர் பெருமையுடன் வீட்டில் வந்து சொன்னார். அப்படித் தான் பத்தாவது வயதிலேயே அவன் உயரத்தை வைத்து கமலக்கண்ணன் ஸ்திரிபார்ட்-வேடத்தில் வந்து நின்றான். தசத்தைத் தொடும் எண்ணிக்கைக்குள்ளாகவே டிமாண்ட் வந்து விட்டிருந்தது. வேறு வேறு நாடகக் குழுக்கள் அவனை தன்பக்கம் இழுத்துக் கொள்ள பேரம் பேசி அவனது சிறிய வீட்டின் பெரிய திண்ணையில் காத்திருந்தன. ஸ்திரிபார்ட்- நடிப்பவனுக்கு என்ன ஆகும் என ராமைய்யாவுக்குத் தெரிந்திருந்தால் அவன் நிழல் போலவே இருந்தார். அப்படியும் அவனை இருட்டுக்குள் தள்ளிக் கொண்டு போகப்பார்த்தவனை சுவரோடு வைத்து அழுத்தினார். எலி போலக் கிறீச்சுட்டு காலில் விழுந்தான்.

 

திருவிழாவில் நேற்றைய இரவுக்கு ஏற்பாடாகியிருந்த நாடகத்தைக் காண பெரிய இடத்தின் வசூலுக்குப் போய்விட்டு நரசிம்மன் தாமதமாகத் தான் வந்தார். அவரது சரசரப்பு கேட்டதும் அங்கு சில நிமிடங்கள் உறைந்து பின் உயிர்பெற்றது. அலுப்பில் கொஞ்சம் தூங்கியும் விட்டார். பின்னால் எங்கோ குழந்தையின் அழுகுரலுக்கு விழித்தவரின் கண்கள் சலிப்புடன் மேடையை மேய்ந்து திருப்பின. எதிர்பாராதத் தாக்குதலுக்கு உள்ளானவர் போல ஸ்தம்பித்து விட்டார். மேடையில் கமலக்கண்ணன் ஸ்திரிபார்ட்டாக அழுது கொண்டு அவனை பிடிக்க வருபவர்களிடம் சிக்காமல் ஓடி ஒளிந்து கொண்டிருந்தான். அழகிய பையன்களின் மேல் அவருக்கிருந்த சபலம் அவரது மிகநெருங்கிய அந்தரங்கமான உதவியாளர்கள் மட்டுமே அறிந்த ரகசியம். அவர் கண்கள் அவனை விட்டு அகலவே இல்லை. அவர் சொல்லுக்கு ஒரு மணி நேரம் முன்பாகவே நாடகம் முடித்துக் கொள்ளப்பட்டது. வெகுமதிக்காகக் கூட்டிச் செல்கிறார்கள் என நினைத்து வணங்கி ராமையா காரில் ஏறினார். பேரனுக்கு தனிக்கார் என்கிற பெருமிதம் அவரை இருக்கையிலேயே உள்ளுக்குள் ஆடச் செய்தது. போதையில் அவரது கார் வேறு பக்கம் திரும்புவதை அவர் உணரவில்லை.

 

மறுநாள் கமலக்கண்ணன் இரண்டடி உள்ளே அமிழும் மெத்தையிலிருந்து எழுந்ததும் பயத்துடன் தாத்தாவைத் தேடினான். சமாதானாம் செய்து அவனைக் குளிக்க வைத்து அறைக்குள் கூட்டிச் சென்றனர். பல்வேறு இனிப்புகளும் மயக்கமூட்டும் வாசனையுடன் உணவு வகைகளும் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. அவனுக்காகவே விதவிதமான உடைகள் வேறு இருந்தன. நரசிம்மன் அவனை தன் மடியில் இருத்தி ஒவ்வொன்றாக ஊட்டி விட்டார். நொடிக்கொருதரம் முத்திக் கொண்டே இருந்தார். ‘என்ன விட்டு எங்கயும் போயிராத..’என தழுதழுத்த குரலில் இறைஞ்சினார். படியாதவனை காலில் விழுந்து நக்கச் செய்யும் அளவுக்கு மூர்க்கமான ஆள் இந்த பையனிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அந்த அறையில் யாரேனும் இருந்திருந்தால் மூர்ச்சையாகி இருப்பார்கள். அவர் அவனை வெறும் டவுசரை மட்டும் போடச் செய்து வெறும் மேலுடன் நிற்க வைத்து கொஞ்சிக் கொண்டே இருந்தார். ‘என்ன வேணும்..? என்ன வேணும்..?’ என கேட்டபடியே இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டார். அது தன் தாத்தாவின் கொஞ்சலுக்கு மாறாக இருப்பதை கமலக்கண்ணன் தாமதமாகத் தான் உணர்ந்தான். அழ ஆரம்பித்தான். அவரும் சேர்ந்து அழுதார். அந்தளவுக்கு அவன் மீது பையித்தியமாக ஆகிவிட்டிருந்தார்.

 

நாடகம் முடிந்து வந்தவர்களிடம் விஷயம் கேள்விப்பட்டதுமே கன்னிமுத்துவுக்கு சப்தநாடியும் ஒடுங்கிவிட்டது. தன் அப்பா செய்த பெரிய தவறு என்னென்னவெல்லாம் ஆகுமோ என அஞ்சியதுமே அந்த கோவில் வளாகத்தின் மாபெரும் ஜனத்திரளில் இருவரையும் தேட ஆரம்பித்தான். அந்த பையன் அழுகுரலைச் சகிக்க முடியாமல் அப்பாவை இழுத்து வர ஆளனுப்பினார். அங்கேயே தன் செல்லத்தை வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற வேட்கையில் நரசிம்மான் அல்லாடிக் கொண்டே இருந்தார். இரண்டு மணி நேர அலைச்சலுக்குப் பின் கன்னிமுத்துவை இழுத்து வந்து நிறுத்தினர். ‘சாமிசாமி.வுடுங்க சாமிஊருக்குள்ளயே இருக்க மாட்டோம்..எங்கையோ போயி பொழச்சுக்கறோம்..’ என காலில் விழுந்து கதறினான். பெரிய பெட்டி நிறைய பணம் கொண்டு வந்து வைத்தனர். சிறு வினாடி அவன் கண்ணில் ஓர் மாறாட்டம் ஏற்பட்டது. ஆனால் மறுவினாடியே அந்த இழிவை நினைத்து மீண்டு விட்டான். மசிய வைக்க முடியவில்லை என்று தெரிந்ததும் வழக்கமான கவனிப்புகள் நடந்தன. ’ பையன் பொறக்கவே இல்லனு ..ஒரே ஒரு புள்ள தான் நினைச்சுக்கடா.. நாசுவனுக்கு எதுக்குடா இத்தன சூத்துக் கொழுப்பு..’ என அண்டர்வேருடன் வந்து அவன் முகத்தை தரையோடு வைத்து அழுத்தினார். வாழ விடமாட்டார்கள் எனத் தெரிந்து விட்டது. மகன் எங்கே இருக்கிறான் என்றே தெரியவில்லை. ‘ஒரே ஒரு விச பையன் மூஞ்சிய பாத்துக்கறன் சாமி..’ என காலில் விழுந்து அவரது பாதத்தின் மீது தன் தலையை மோதியபடியே இருந்தான். கண் காட்டினார்.

 


அடுத்த  கால்மணிநேரத்தில் ஓர் அறைக்கு கூட்டிச் செல்லப்பட்டான். நுழைந்ததுமே குளிர் முகத்தில் அறைந்தது. கசிந்து கொண்டிருந்த ரத்தத்தின் மீது அந்த சில்லென்ற குளிர் படர்ந்ததுமே உடம்பு எரிந்தது. கமலக்கண்ணன் அழுது வீங்கிய கண்களுடன் மிரண்டபடியே அவர் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தான். தன் அப்பாவைக் கண்டதுமே பாய்ந்து ஓட வந்தவனை ஆட்கள் பிடித்து பின்னால் இழுத்து நிறுத்தினர். நறுக்கிய ஆப்பிள் துண்டுகள் தட்டுகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஒன்றை எடுத்துக் கொறித்தபடியே ஒரு முத்தம் கொடுத்து சிரித்தார். கன்னிமுத்து கண்களைத் தாழ்த்தியதும் கண்ணீர் தரையில் விழுந்தது. ‘ப்பா..’ என ஓடி வந்து மகன் மீது இமைக்கும் நொடியில் அந்த மேஜையிலிருந்த பளபளப்பான கத்தியால் கழுத்தை ஆழமாகக் கீறி விட்டிருந்தான். கண்கள் வெறித்திருக்க பையன் துடித்து விழுந்தான். நரசிம்மான்ஐய்யோ..’ என அலறியபடியே அவனருகில் விழுந்து அதே போல துடித்து ரத்தத்தை நிறுத்த வழி தெரியாமல் மேல் துண்டால் கழுத்தை பொத்தி நிறுத்த முயன்றார். பையன் கொஞ்ச நேரத்திலேயே பேச்சற்று அடங்கி விட்டிருந்தான். அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் கன்னிமுத்துவின் பிணம் அவன் மகனருகிலேயே கிடந்தது.

 

அழுது ஓய்ந்த நரசிம்மன் எழுந்து போய் குளித்து விட்டு வந்தார். கோவிலில் மணிகளும் மேளங்களும் முழுங்கும் ஒலி கேட்டது. ஒருமுறை பையனை நன்றாக பார்த்தபின் தன் காலால் அவனை எற்றித் தள்ளினார். உடைகள் தயாராக இருந்தன. கண்களைப் புரிந்து கொண்டவர்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது தெரியும்.

 

மீண்டும் கோவில் மைக்கிலிருந்து சத்தங்கள் இரைச்சலுடன் கேட்டன. பூரணகும்ப மரியாதைக்காக அங்கு கோவில் கமிட்டியினர் காத்திருப்பார்கள் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. காரில் ஏறி அமர்ந்து கண்ணாடியை ஏற்றிவிட்டபடியே

வேகமா போ..’ என மெதுவாகச் சொன்னார்.

No comments:

Post a Comment